Invullen van ruimte
O wat genieten we, een zee van ruimte en ook tijd om ons daarin onder te dompelen omdat het buiten het seizoen is. Eindelijk ervaren we wat het is om in een echt “grote” mensenhuis te wonen. Janna & Mina zijn dolgelukkig en hebben de televisiekamer helemaal overgenomen. Iedere ochtend voor ze naar school gaan, zitten ze op de bank met hun ontbijtje terwijl ik ze aankleed en haren kam. Er wordt afwisselend televisie gekeken & gekleurd, gelezen & gedanst voor de enorme spiegel.
Na het bekijken van de film Foeksia de miniheks is daar vliegen op je bezem en toveren bijgekomen, als ik zeg dat ze deze al 50 keer gezien hebben, is het misschien nog te weinig. Hele stukken tekst worden mij dan ook regelmatig voorgedragen en uitleg over het heksenleven wordt breed uit de doeken gedaan. Mams moest gelukkig het wilgenboompje snoeien, dus een bezem met rode takjes is het eindresultaat. En van overgebleven hartjesbehang kan je een hele mooie heksenhoed maken.
Pas nu zien we hoe klein we hebben gewoond, met veel plezier wel eens waar, maar toch het was behelpen. Voor Patrick is de overgebleven ruimte echter gigantisch, een super feest, eindelijk een grote studio. Nog voordat al onze meubels eruit waren is hij al begonnen met verbouwen. Het resultaat is fantastisch, twee aparte “kamertjes” om te fotograferen voor de cursisten, in een handomdraai om te bouwen tot 1 grote studio. Meteen werden er allemaal fotosessies gepland, wij staan dus ook weer vers op de site.
En ik, ik heb eindelijk mijn eigen kantoor, had er al over geschreven, maar tik nu deze woorden vanaf een overzichtelijk, inderdaad kindvrij bureau. De deur van de kast moet ik niet opendoen, dan golven de potloden/viltstiften/papier en ander knutselwerk me alsnog tegemoet, maar zolang ik me daaraan houd, is het een waar genoegen. Ontdek ook met het ouder worden van de dames dat mams steeds vaker overbodig is. Waar ik voorheen toch echt (ondanks de weigering van mijn kant) moest animeren, word ik nu weggewuifd. De deur van de televisiekamer is ook door de meiden ontdekt, dicht betekend dan ook “mam je bent niet welkom”. Een rare gewaarwording, ineens heb ik tijd over…………..
Heb gelijk ook maar eens enorm opgeruimd, daar nodigt zo’n verhuizing echt toe uit. Hoeveel rotzooi kan een mens bewaren in de hoop het ooit nog te gaan gebruiken? Had natuurlijk al op de rommelmarkt van de zomer het een en ander proberen te slijten, maar na een lange (overigens zeer gezellige) dag, ging ik alsnog huiswaarts met een bijna volle bus en was tachtig euro rijker. Dus de stort heeft zich kunnen verheugen op dagelijkse bezoekjes en als je probeert puin te ruimen zonder dat er nieuwsgierige Aagjes in de buurt zijn, kan je best vaart maken. Want na eerst de fout te hebben gemaakt om sociaal te willen zijn en met inspraak speelgoed te willen uitzoeken, ben ik al snel overgegaan op de brute methode, gewoon grondig ruimen als ze naar school zijn. En dan nog staan de twee kamers vol, hoeveel schoentjes kan Barbie dragen, hoeveel accessoires heeft een Playmobiel popje nodig??
Je eigen kamer deel II……………
Het was zo’n goed plan en het leek echt te gaan werken, apart slapen. Ach misschien ben ik gewoon een watje die haar meisjes plezier gunt, want wat hebben ze het toch gezellig die twee. Het begon goed, ieder in haar eigen bed, wel een week lang. En inderdaad in het weekend samen. Totdat er iets op televisie voorbij kwam over een weerwolf. Mina was ervan overtuigd dat deze bij haar op bezoek zou komen als ze alleen in bed lag, dus er werd stiekem, nadat ik naar beneden was gegaan, richting zus geslopen en daar in bed gedoken. Na haar 2 nachten te hebben teruggelegd vond ik (en mijn rug, wat is een slapend kind zwaar…) het welletjes en ben het gesprek aangegaan. Met grote tranen en oprechte angst (of ze is gewoon een uitstekende actrice) werd er uitgelegd dat samen met haar zus ze de wereld aankon. Dat de weerwolf toch echt haar kamer voorbijging als ze met haar kompaan deze beschermde.
Dus na de plechtige belofte (leg maar eens uit wat plechtig betekend) werd er gezworen dat ze echt meteen zouden gaan slapen als ze in bed lagen. Ik moet eerlijk zeggen dat ze zich daar redelijk aan houden, maar misschien hoor ik het gewoon niet goed genoeg door de geweldige isolatie tussen de vloer. Maar ach, wat is leuker en vooral spannender dan iets doen wat niet mag, dit gaan ook zeker de dingen zijn die hen een warm gevoel gaan geven als ze terugdenken aan hun jeugd. En als ik ter controle om een uur of 21.00 naar boven loop, zijn ze altijd volledig in dromenland.
De scheiding van spullen heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Na 5 jaar samen een kamer te hebben gedeeld en dus ook met al het speelgoed bij elkaar, zie het dan eens eerlijk en passend te verdelen. Naar welke kamer gaan de muziekinstrumenten, wie mag het Barbie kasteel en waar gaan we de Playmobiel uitstallen. Na heel wat heen en weer gesleep, heeft alles zijn plek gevonden. Het leuke hiervan is dat elke kamer een doel heeft, de poppenmoedertjes in spee vervoegen zich in het domein van Mina, terwijl de aspirant muzikanten er lustig op los blokfluiten/gitaarspelen/drummen in Janna’s toko. Een concertje voor de poppen op de gang is niet uitgesloten, keurig halverwege en daarna alles weer netjes op zijn plek. Want ook nu is mamma’s schrikbewind qua opruimen nog levendig in de herinnering.
Delen…………….
Samen spelen is samen delen. Een gevleugelde uitspraak in huize Mollema. Om het hen zo makkelijk mogelijk te maken in hun latere leven, vind ik het belangrijk dat de dames leren wat delen is. Al vroeg zijn we daar (noodgedwongen) mee begonnen. Met iedere zomer een terrein vol met nieuwsgierige kindjes, is het moeilijk dingen voor jezelf te houden. Na de uitleg dat als zij ervoor kiezen om samen met iemand te spelen, deze persoon ook alles wat er dan aanwezig is, mag gebruiken, verlopen de meeste speelpartijen dan ook in goede aarde. Willen ze niet dat er b.v. met hun fietsen wordt gespeeld, leggen ze deze in onze eigen tuin, off limits voor de gasten.
Maar de automatische verbondenheid die ze samen hebben en het daarmee gepaard gaande deelgedrag is fenomenaal. Met liefde wordt de favoriete knuffel afgestaan aan zus omdat deze pijn heeft. Met het grootste gemak geven ze elkaar dierbare tekeningen die vol staan met harten en lieve zus. Omdat Janna goed kan opruimen, mag ze met alles in Mina’s kamer spelen, sterker nog, ze mag alles hebben want ze zorgt zo goed voor haar. En omgekeerd mag Mina altijd een kusje van Janna.
Dit is natuurlijk de ideale wereld. De realiteit is toch ook wel dagelijks geknok, naast het hierboven beschreven overvloedige vertoon van genegenheid. NEEEEE dat is mijn tekening/boek/beertje, BLIJF AF, HOU OP. Vol vuur wordt het terrein afgebakend en de eigendommen verdedigt. Dit is MIJN kamer, ga weg. Om na een half uur met een klein stemmetje te vragen, kom je bij me spelen……….
De drama’s beperken zich gelukkig tot een minimale strijd, zo plotseling als het opkomt, zo snel kan alles ook weer goed zijn. De intensiteit verrast me altijd weer, hoe is het mogelijk dat de zaken zo snel tegenstrijdig kunnen zijn, wat nu heel logisch lijkt, is morgen volstrekt belachelijk. Het houd je ook scherp, ik vaar dan ook nooit op de automatische piloot. Begrijpen zal ik ze toch nooit helemaal, ieder mens, dus ook deze minimensjes, hebben zo hun verborgen kant.
Janna is in den basis veel geslotener dan Mina, heeft meer moeite met onder woorden brengen van hetgeen ze voelt en waarom ze bepaald gedrag kan vertonen. Door met hen beiden te oefenen in het uiten van gevoelens, door te benadrukken dat het heel gewoon is dat je soms alleen wilt zijn, door ze dan ook in hun waarde te laten als ze huilen/zich terugtrekken/afreageren, probeer ik stabiele personen te creëren. Natuurlijk val ik hard in de valkuil als ik “even snel” iets wil oplossen, maar toch merk ik dat ik eindeloos vertrouwen en waardering van mijn meisjes krijg.
Ook voor mij gaat het met vallen en opstaan, ik leer ook van hen en geniet van de wijze lessen.
Vrijetijdsbesteding………………
De vertedering die mijn dames kunnen losmaken, wauw! Niet alleen bij ons maar ook in de weide omtrek staan ze bekend als zeer geliefd. Na een wat moeizame start dit jaar met de vrijetijdsbesteding op woensdag (hun vrije dag van school) vinden ze nu de Loisiers/ADN helemaal te gek. Ze zijn er niet weg te slaan, iedere week staan er weer allemaal leuke dingen op de planning. Qua budget slaat het met € 8,25 per kind geen heel groot gat in de begroting, ik strijk dan ook vaak over mijn hart en rij met liefde 2x heen en weer om ze in Argentat af te zetten.
Bewust heb ik gekozen om ze in Argentat naar kamp te brengen. Ze leren hier andere kinderen kennen dan alleen die uit de directe omgeving, hun beste engelse vriendinnetje die in Argentat op school zit gaat er ook naar toe en ze kunnen vast wennen aan de grote school daar. Ze eten namelijk tussen de middag hun (3 gangen warme) lunch in de schoolkantine en doen sportactiviteiten ook in de sporthal van school. En ook daar hebben ze naast Lily-Rose al heel wat vriendinnen opgedaan. Afgelopen week was het helemaal bal, naar Super Lioran en met een echte hondenslee de piste af. Dolgelukkig en vol enthousiaste verhalen haalden we ze op, dit spektakel wilde Patrick toch ook graag uit eerste hand horen.
De weekenden zijn gevuld met een ander soort vermaak, met pappa in de tuin ravotten, een sneeuwpop maken (als er net een ochtendje sneeuw ligt) of gewoon lekker languit, als het weer typisch Holland is, met een filmpje voor de buis. Dit wordt gelardeerd met eindeloos tekenen, sjoelbakken en koekjes/taartjesbakken met mams. Naast de pannenkoeken die de meeste weekenden op het program staan, probeer ik, zeker nu in de nieuwe keuken, tijd te maken voor mijn kookkunsten. Na weer 126 potten jam te hebben gemaakt van de kiwi’s en appels uit de tuin, staan de stoofpotten weer te wachten. Mijn kleine, zeer behulpzame assistenten staan al in de startblokken om het vlees te snijden, de aardappels te schillen en de worteltjes stiekem op te knagen.
Dus wij gaan al kokkerellend op naar het nieuwe seizoen, ik hoop dit jaar weer gevuld met vele tweelingen. Sjors, je aanwezigheid wordt toch echt dringend verzocht en ook beide heren, Sjoerd & Pepijn van afgelopen seizoen, zijn van harte welkom!!
Ik wens jullie al het goede vanaf onze prachtige berg, een vrolijke franse groet.
Verhuisperikelen
Als jullie dit lezen is de verhuizing (gelukkig) al achter de rug. Ik ben echter op dit moment nog bezig met de laatste loodjes. Het schilderen, behangen en inrichten van de zolderkamers vraagt een hoop tijd & aandacht en zorgen ervoor dat mijn laatste loodjes wel bijzonder zwaar zijn. Ik bezit helaas niet meer het lichaam en of uithoudingsvermogen van een 19 jarige en dat begint zich te wreken. Als een soort Quasimodo beweeg ik me trap op en af, pijnlijke knieën en spierpijn op plaatsen waar ik me dat niet kan heugen. De rode lamp brengt een beetje verlichting, naast de elektrische deken die ook nu alweer aanstaat.
Gelukkig heb ik twee fantastische meiden die behalve meehelpen zichzelf ook uitstekend vermaken in de zee van ruimte die er aan zit te komen. De nu nog lege woonkamer is ideaal om eindelijk een groot parcours van auto’s, gogo’s en barbies neer te leggen. Via het kasteel gaan ze met het vliegtuig naar de luchthaven alwaar de trein staat te wachten om ze naar het sprookjesbos te brengen. Je begrijpt, het is soms moeilijk bij de (schilders)les te blijven, de vrolijke stemmetjes beneden lokken me dagelijks de trap af.
Voor ieder staat er een eigen slaapkamer te wachten, de één roze met rood en de ander roze met paars. Ze mochten zelf de kleuren uitkiezen en mams heeft daar de afgelopen maanden de accessoires bij verzameld. Het zijn echte meisjeskamers geworden, compleet met twee-persoons spijlenbed en klamboe in de passende kleuren. Dit nodigt nu al uit tot eindeloos speelplezier in de “hut” op het bed.
Die fantasie, echt super, wat die meiden allemaal verzinnen in hun spel. Afwisselend is het een tent of gevangenis, net wat er in het spel het beste uitkomt. Ook leent het zich uitstekend tot romantische overpeinzingen, samen weggedoken onder de sprei passeren de liefdes van het afgelopen jaar de revue. Gelukkig voor hem, blijft uiteindelijk pappa nog steeds favoriet.
Je eigen kamer…………
Het vooruitzicht apart te gaan slapen is de ene dag een bron van vreugde terwijl de volgende keer alleen de gedachte al zorgt voor grote tranen. We hebben ze daarom afgelopen tijd proberen te wennen aan alleen inslapen, om de beurt in het grote bed van pappa en mamma.
Wat een openbaring, binnen vijf minuten was het stil tegenover eindeloos gegier van het lachen dat helaas meestal overging in gejammer omdat de één de ander mepte/trapte/kneep/niet luisterde en zo kan ik nog wel even doorgaan.
We hebben afgesproken dat er in het weekend mag worden gelogeerd bij elkaar, op schooldagen wil ik proberen ze zo snel mogelijk te laten slapen, want hoe gezellig ook samen in één bed, het wreekt zich wel. Na zes weken school zijn de twee vakantieweken hard nodig om weer wat energie en kracht terug te stoppen in de kleine kinderlijfjes. Ook nu sleepten ze zich de laatste dagen de bus in en moest ik ze
‘s morgens hun bed uit sleuren. Dus nu even niet haasten om er eten in te krijgen, kleren aan te krijgen en snel snel nog even tanden poetsen, haren kammen en ook nog weer even plassen en poepen terwijl de bus al staat te wachten…………
Gelukkig werkt het weer mee en ben ik aan de slag met het zonnetje op het dak, ’s nachts koelt het behoorlijk af, maar overdag loopt de temperatuur lekker op zodat de gaten die nog niet zijn gedicht mij niet van de zolder doen tochten. En met mijn hulpjes die alle deuren (ook die naar buiten) zo lekker open laten staan is het wel zo handig. En tijdens de lunchpauze spoeden we ons naar het bordes om daar samen onze bammetjes te nuttigen.
De werkochtenden worden nu in de vakantie afgewisseld met speciale activiteiten, van de overgebleven behangerslijm is het uitstekend papier maché poppen maken en Corac wordt bezocht en bereden door mijn paardengekken. Ook de appeltaarten van de overvloed aan appels uit de boom, ze zijn zo zuur dat de tranen je in de ogen springen, maar in een taart niet te versmaden. (nu alleen nog zorgen dat het baksel niet meer verbrand, haha)
Spreekwoorden en gezegdes……………
De uitspraken moeten worden vastgelegd, er komt iedere dag wel een opmerking, wijsheid of ander soort eigenaardigheid langs die onvergetelijk is. Zo zaten de dames laatst televisie te kijken en bij het zien van twee kussende mensen riep Janna hartstochtelijk uit “GADVERDAMME”. Mijn jongste antwoorde daarop ”nee hoor LEKKERDAMME”. Geniaal, hoe verzin je het.
Ook het toepassen van spreekwoorden en gezegdes probeer ik ze een beetje bij te brengen. Ondanks het feit dat we er niet wonen vind ik het heel belangrijk dat ze ook de finesses van de Nederlandse taal meekrijgen. Dit zorgt alleen wel voor enige spraakverwarring, dat er meer hondjes zijn die Fikkie heetten heeft heel wat uitleg gekost….. Iedereen die langskwam werd ondervraagd of hij ook een hondje had wat Fikkie heet, maar het kwartje is inmiddels gevallen.
Maar ik ga er nog een hele dobber aan hebben, het bijbrengen van een grote taalschat en die op de juiste manier te leren gebruiken. Toch ga en blijf ik stug volhouden, dit is voor hen een kans die ik niet wil laten liggen, een garantie op werk in de toekomst, een verbreding van mogelijkheden.
Gelukkig bezitten ze nu al over een enorme woordenschat, wat dat betreft merk ik echt wat voor voordeel je hebt als ouder als je in normale taal met je kinderen praat. Misschien is het af en toe wat meer moeite omdat je iets moet uitleggen, maar het loont. Ze begrijpen zoveel meer van de wereld om zich heen, het gemak waarmee ze zich in een conversatie staande houden is fenomenaal. Zeker Mina weet iedere toehoorder aan zich te kluisteren en ook Janna, die toch wat meer afwacht, is een begenadigd spreekster aan het worden.
School………..
Met het onderricht op school maken ze grote sprongen. Waren het eerst nog alleen maar losse letters en cijfers, de samenhang begint te komen. Net nog werd mij door mijn dochter uitgelegd dat als je een woord langzaam uitspreekt, je kan horen uit welke letters het bestaat. Vervolgens voegde ze daad bij spreekwoordelijke woord en kwam mij “even” helpen met de spelling.
Er worden brieven geschreven en iedere tekening is standaard voorzien van in ieder geval de naam en vaak ook nog een heleboel hoogdravende teksten. Naast ligt er bijvoorbeeld eentje met de ondertitel “de moderne feestjurk”. Mams mocht in dit geval de woorden spellen, daar hebben we zo onze eigen omschrijvingen voor bedacht, het stokje met een dakje eraan (de R) het emmertje (de U) het laddertje (de H) en de streep met het eendenbekje (de K)
Ook probeer ik standaard de Nederlandse uitspraak van de letters te hanteren, op school komt de andere versie vanzelf. Maar soms vind ik het zelf ook te leuk om over te gaan op het Frans. Dit komt mij steeds vaker op een berisping van Janna te staan, of ik toch echt geen Frans wil praten, dat klinkt te raar. Nou merci, van je kinderen moet je het hebben, grrrr. Want hoe vaak ze mijn uitspraak ook proberen te verbeteren, ik blijf een Hollandse die Frans probeert te praten. Hun Franse gekwetter daarentegen klinkt als muziek in mijn oren.
Dat ze school leuk vinden, staat als een paal boven water. Tijdens de vakantie worden de medescholieren hartstochtelijk gemist en komt de vraag om te spelen bij iemand steeds vaker voor. Zoals ik al eerder heb verteld, is dat niet echt een ding hier in Frankrijk. De lange dagen op school nodigen niet uit tot spelen bij en de vrije dagen die dan overblijven zijn meestal gevuld met de gang naar het zwembad of bezoek aan andere vriendjes die niet bij hen op school zitten.
Maar nu moet er dus een afspraak worden gemaakt voor een speeldate met hun gezamenlijke verloofde Matthys. Hij woont maar even verderop, is praktisch de buurman, dus mamma gaat het regelen. Hij gaat samen met z’n grote zus regelmatig over de tong, een heel druk maar superleuk joch met een hele rustige zorgzame zus, Laurie. Kan jullie helaas nog niet vertellen hoe het is gegaan, de eerste keer, dus daarover in de volgende column meer!
Het grote genieten tegemoet……………
Ondertussen wens ik jullie allemaal een hele fijne Decembermaand, dat de Goed Heiligman nog altijd op nummer 1 mag blijven staan, hier houden wij hem zeer levend met alle gebruiken die erbij horen.
En wij gaan genieten van ons nieuwe, grote, ruime huis in de koude maanden, eindelijk een aparte televisiekamer waarvan de deur dichtkan, HEERLIJK! En een keuken waar iedereen aan de tafel kan zitten terwijl ik de laatste hand leg aan de maaltijd. Een kantoor helemaal voor mij alleen, geen tekeningen, kleurpotloden en ander speelgoed om me doorheen te worstelen. Bovenal even rust qua werkzaamheden, lekker de tijd voor elkaar. Maar helaas mezelf kennende zal ik wel weer een volle, bezige winter tegemoet gaan………..
Tot schrijfs, hoorns, lees, een drukke franse groet,
Herfst 2011
De hoop op een lange hete zomer is definitief van de baan. Hopen kunnen we tegen beter weten in altijd, de praktijk wijst helaas uit dat het seizoen letterlijk in het water valt. Blijkbaar heeft de zon haar kruit verschoten in het voorjaar, met vlagen krijgen we haar te zien, afgewisseld door stortbuien. Het enige positieve dat dit weer oplevert, is de overweldigende groene natuur om ons heen. Dat is dan ook de reden tot opperste verbazing van onze meeste gasten, ze wisten niet dat Frankrijk zo groen kon zijn.
Gelukkig zijn Janna en Mina niet voor een kleintje vervaart, weer of geen weer, je kan nog steeds buitenspelen. En met een heftige schoolperiode achter de rug, was af en toe een dagje binnen op de bank of lekker op je kamer spelen ook wel eens goed. In Frankrijk hebben de kinderen over het algemeen 6 weken school en dan weer 2 weken vakantie. Alleen de laatste periode duurt wat langer, 10 weken met een onderbreking van Pinksteren. En dat is over het algemeen best wel pittig, die laatste ruk. Het maakt dat ze zich de laatste week van school echt de bus in hijsen en hun weerstand is dan ook beneden peil.
Maar het vooruitzicht van een gevuld campingterrein was genoeg aanmoediging om toch iedere dag weer fris naar buiten te gaan, de nieuwe beste vrienden op te zoeken en de dagen te vullen met ontdekken en vooral heel veel plezier. Ik zou iedereen willen aanraden om alleen al voor je kinderen een camping te beginnen, wat een uitkomst.
Ja ik kan zwemmen………..
Ook de geplande zwemlessen vielen koud tegen, in een matig verwarmd buitenbad is zwemmen geen pretje en de overvloed aan water onder je, rond je en ook nog boven je, verdient geen aanmoediging. Maar ze hebben doorgezet, na 13 lessen kunnen ze zonder bandjes en zonder gordel heel behoorlijk zwemmen. Diploma’s kennen ze niet hier in Frankrijk, je leert zwemmen en verder moet je maar kijken wat je er nog meer van maakt.
Maar voor mijn gemoedsrust is het heerlijk, even naar ons meertje met gasten van de camping kan nu. Ik heb wel eens waar toch de zwemcentuur omgedaan, het meertje is donker water en heel koud, maar ze hebben geplonsd en lol gehad. Nu nog wachten tot ook hier het kwik weer gaat oplopen en ons grote zwembad (ja het staat) de nodige ervaring kan bieden. We gaan eind Augustus nog een paar lessen volgen, gewoon voor de extra, om de slag goed te pakken te krijgen. Samen met oma Carla die onverwacht een weekje langskomt, is wel een hele gezellige verrassing. En wie weet zorgt de zon tegen die tijd ook wel voor een aangename surprise en krijgen we deze in zijn volle kracht te zien en te voelen.
Janna, Mina en de mannen………………..
Tja zo’n terrein vol met kinderen heeft ook deze zomer weer genoeg reden tot commotie gegeven. Want behalve al die gezellige meiden waar druk me is gespeeld, waren er ook JOMMENS.
Helaas niet de grote liefde Sjors en ook echtgenoot Isaak liet op zich wachten, maar geen nood, er was genoeg afleiding.
We kregen namelijk onder andere bezoek van de look a like van Justin Bieber (spreek dit uit op z’n Frans en je begrijpt dat we hartelijk hebben gelachen) De jongen in kwestie was zich van geen kwaad bewust, 10 jaar en nog zo groen als gras, maar na de opmerking van Mina vond er toch wel een kleine persoonsverandering plaats. Zij riep in het voorbijgaan “Oh mam ik kan echt niet naar dat gezicht kijken, ik word bijna verschrikkelijk verliefd”. De heer in kwestie heeft ter plekke zijn naam veranderd in Simon Bieber en de rest van de tijd schaapachtig gelachen als de horde grietjes langs kwam rennen.
Want de “mannen” waren natuurlijk wel interessant, maar een terrein vol met allemaal meisjes tussen de 5 en 7 jaar, YEAH.
Heksensoep maken, fietswedstrijden houden, sprookjes naspelen en de barbies bij alles betrekken. Dus hebben de heren absoluut in aantrekkingskracht afgedaan. Natuurlijk heeft het feit dat er ook een grote groep manvolk was tussen de 7 en 10 jaar wel geholpen, die vonden botenraces op het meertje, vissen en pingpongwedstrijden, veeeeeeel leuker dan spelen met van die kleine meisjes.
Nog meer tweelingen…………
Waar we in de voorafgaande jaren veel meerlingen op het terrein hadden, bleef het dit jaar wat rustiger. Maar onverwacht waren onze favoriete gasten van afgelopen jaar ook weer van de partij, grote tranen werden er gehuild toen de auto vol weer wegreed, maar ze gaan mailen. Het kan nog niet schrijven, maar er zal contact gehouden worden, haha. Dus mams en Jacqueline gaan over en weer de correspondentie aan, om vervolgens als tolk/vertaalsters aan de slag te worden gezet.
Het ontstane leed over het gemis van Hidde, Kjell en Kiki was gelukkig wel snel voorbij, want nota bene op hun plek arriveerde een uurtje later weer een tweeling, Pepijn & Sjoerd. Ook twee-eiig en volledig verschillend. Dat blijf ik superleuk vinden, wel samen in de buik maar daarna ieder zijn eigen pad.
Tot groot ongenoegen van Mina komt Janna steeds meer uit haar schulp en waren de beide heren (ondanks de stevige intimidatie van Mina) toch duidelijk in hun favoriet. Dus had Janna 2 prinsen tot haar beschikking en zo klein als ze is, zo koket kan ze zijn. Mina werd meerdere malen per dag op haar nummer gezet en de mannen waren als boter in haar handjes. Op weg naar het meertje (onder begeleiding van een groot mens) werden de steentjes van het pad geraapt want oh oh het prinsesje zou eens kunnen vallen met de loopfiets. Grinnikend liep ik erachteraan om van achter een bosje het tafereel te aanschouwen. Als een kleine koningin zat ze op een steen en gaf de dienaars aanwijzingen. Schalks werd er naar haar gekeken, ze werd heel duidelijk aanbeden en ze genot ervan.
Natuurlijk heeft Mina wraak genomen zoals alleen meisjes dat kunnen doen, vals dus. ‘s Avonds in bed werd Janna buitengesloten in het verzinspel, maar gelukkig duurde de scène niet lang en waren ze al na tien minuten weer aan het schaterlachen. Want samen lol maken, dat kunnen ze als geen ander. Al eerder schreef ik over de slaapkamertaferelen, nou die breiden zich alleen maar uit. De slappe lach is aan het assortiment toegevoegd, eerst even neplachen, ga je vanzelf enorm aan de schaterlach.
Handjes vrij……..
Omdat ze nu wat groter worden, is het verschil met voorgaande jaren opmerkelijk. Waar ik voorgaande jaren echt niet uit beeld mocht verdwijnen, wordt ik nu bijkans genegeerd. Net 5 jaar en zodra ze de kans krijgen, stormen ze ‘smorgens naar buiten waar ik ze rond het middaguur eens ga opzoeken met wat boterhammen in mijn hand. Met moeite kunnen ze zich losrukken uit hun spel, haastig wordt het voer naar binnen geslokt en mamma weggebonjourd. ‘s Avonds zijn de verwijten niet van de lucht, ze hebben nog helemaal niet genoeg kunnen spelen, na het eten moeten ze echt weer naar buiten.
Helaas probeer ik ook nu het ritme erin te houden, een enkele keer mogen ze wat later opblijven, maar over het algemeen probeer ik toch echt de klok van 8 uur aan te houden. Ook al is dit soms niet leuk, al die nieuwe vriendjes en vriendinnetjes mogen immers wel tot het donker wordt buitenspelen, grrrrrr.
Met het grote huis dat als een magneet aan me trekt, ben ik verrukt over deze ontwikkeling. Door het toch wat plotselinge vertrek naar Nederland van oma Elsje hebben we besloten om nog voor de winter over te gaan. En met 9 (JA NEGEN) weken grote vakantie in het vooruitzicht was ik ervan uitgegaan dat ik pas weer op 5 September de kwast ter hand zou kunnen nemen………. Niets is minder waar.
Door de behoorlijke aanloop van onverwachte gasten hebben we onze klussers in kunnen huren met als gevolg dat de zolder geïsoleerd is, hoeven we zelf alleen de kamers nog te bouwen, wat een luxe.
Dit betekent dat we sowieso voor de winter over kunnen en alles op een iets lager tempo klaar moeten maken.
En dat is na zo’n start als we met dit seizoen hebben gehad een welkom vooruitzicht.
Moe zijn we begonnen, gelukkig zijn we beloond geweest met louter gezellige gasten.
Iedere keer weer was het een aangename verrassing als er een auto met mensen aankwam. Ondanks de natte start, duurde voor mijn gevoel de zonnige opleving de hele zomer. Weer of geen weer, wat hebben we stoere kampeerders gehad. Hele regenoutfits werden uit de auto geplukt en ook in de modder is het goed spelen. Wat was het afdak met de BBQ een uitkomst, ook de inderhaast gecreëerde leeshoek in het gangetje met de oude stripboeken van Patrick was drukbezocht, zelfs in de bolderkar is het goed zitten met twee en een boek.
Wij gaan het najaar in met een moe maar voldaan gevoel, verheugen ons op de ruimte die het huis ons gaat bieden. Maar natuurlijk kan je daar weer van alles over lezen in de volgende column!
Een zonnige herfst toegewenst met een vrolijke franse groet,
Babs Mollema
Kijken en bekijken
Wat is het leven in Nederland veranderd. We zijn nu ruim 5 jaar weg en na weer een bezoek van bijna twee weken, superblij terug te zijn op de berg.
Alles gaat zo snel en er is zo weinig tijd. Al helemaal geen tijd om te niksen, de dagen (ook die van ons) zijn volgepland met to do lijstjes. Ja want ook wij trappen onmiddellijk in de valkuil van de vaart der volkeren. Ach we zijn er nu toch, kunnen we ook nog even bij die langs en toch nog even naar Ikea/de Hema/ enz…..
Maar ook in het contact met de achterblijvers merken we dat mensen heel druk zijn, we zijn dat echt ontwend. Als je ‘smorgens belt met de vraag of we even op de koffie zullen komen, kan dat negen van de tien keer niet. Ik begin dan ook weken van tevoren met afspraken maken om zo toch alles en iedereen in te kunnen plannen. En prop vervolgens tijdens ons verblijf de boodschappen ertussendoor.
Hier in Pébru is iedere dag anders dan voorzien, er komt genoeg tussendoor, maar omdat ik hier drie versnellingen lager ga, is het geen probleem. Natuurlijk heb ik wel een soort planning van wat er gedaan moet worden, maar in dit schema is er genoeg ruimte om te schuiven. We lijken steeds meer op de zuidelijke medemens en ik begin het ook steeds meer te waarderen. Het zorgt voor een stukje ontspanning en rust in je lijf.
Ook bij de meisjes zie ik de drang naar contact, maar daarnaast ook de overprikkeling van alle indrukken. Ik gun ze alle vriendjes & vriendinnetjes van de wereld, maar zie dat het voor hen ook erg goed is als ze in hun eigen tempo zonder afleiding de dag in kunnen vullen.
Janna is een kei in het luisteren naar haar behoeftes, ze kent haar grenzen als geen ander en zoekt de afzondering op als haar taks bereikt is, terwijl Mina maar doorgaat (oh van wie zou ze dat nou hebben, haha) om vervolgens huilend van vermoeidheid in slaap te vallen terwijl ze roept dat ze nog zoveel wil zien/doen/beleven….
Gelukkig komt de stoet van oude en nieuwe bekenden naar Pébru met vlagen, er zitten ook genoeg rustmomenten tussen om even op adem te komen. En daar maken we dan ook dankbaar gebruik van. Als het straks weer grote vakantie is, zijn de volle dagen een minder groot “probleem”, nu gaat de wekker 4 dagen om 6.45 en worden ze fris en fruitig op school verwacht. Dus een paar niksdagen zoals dit weekend zijn uitstekend, kunnen ze er komende week weer uitgerust tegenaan.
Spelen doen ze toch wel, wat een fantasie. Het is gewoon leuk om vlieg aan de muur te spelen en af te luisteren wat ze zoal verzinnen, ik vind het echt een gave dat ze met takjes uit de tuin en een emmertje hele avonturen beleven. En Brutus, de kippen en alle denkbeeldige figuren worden allemaal betrokken bij het spel.
Liefdes……..
Nog geen 5 en nu al hartenbreeksters. Mina heeft “jommens” bij de vleet, weet niet wie ze moet kiezen, ze heeft er zoveel. Maar na de valentijnskaart van Sjors is hij toch wel favoriet, iedere dag passeert zijn naam wel de revue. De kaart wordt gekust, geaaid en verlangend bestudeert. Mamma heeft gespeld wat er op de kaart staat, de tekst kent ze inmiddels uit haar hoofd. Dus Sjors, groot verzoek van Mina, als je dit leest, kom maar weer snel naar Pébru….
Janna is niet zo geïnteresseerd in jongens, maar nu heeft Cupido toch raak geschoten. Isaak (10 jaar, de zoon van vrienden) is het helemaal. Ze zijn inmiddels getrouwd en ik ken mijn eigen kind niet meer terug, wil de hele dag hand in hand lopen, kusjes geven en danst in het rond. Een lust voor het oog, tot groot verdriet van haar zus, want die heeft even geen heer voor handen en voelt ze erg alleen (de actreutel..) “Ik gun het Janna wel hoor mam, maar het is wel heel zielig voor mij, ik heb helemaal niemand”.
Maar dit kan binnen een paar dagen, wat zeg ik binnen een paar uur, weer kompleet anders zijn. Afleiding in de vorm van van alles zorgt ervoor dat Mina weer door de tuin stormt met een grote glimlach op haar gezicht, terwijl Janna de achtervolging inzet met de loopfiets. Die worden vervolgens aan de kant gegooid (gelukkig stevige kwaliteit) en de dames storten zich op het bloemenveldje om zich toe te leggen op het plukken van boekketen voor mams.
En dan verschijnt weer de volgende afleiding in de vorm van een nieuwe cursist, dit keer met aanhang en/of supporters in dezelfde leeftijdscategorie als de dames. Dus de hut wordt weer opnieuw ontdekt, de klimboom moet worden gedemonstreerd, de verkleedkist wordt opgekeerd en uitgespit en wij worden onderworpen aan een nieuw spektakel. Wat een leven, heerlijk!!
Buitenschoolse activiteiten…..
Sinds een paar maanden ben ik zwemmoeder op school. Ik voel heel sterk de behoefte om te “integreren” en na de diverse vruchteloze pogingen contact te leggen op of bij school, heb ik me op het zwemmen gestort. De Fransen zijn niet zulke gezelligheidsdieren als wij Nederlanders. Een kopje koffie samen drinken of gewoon iets afspreken, kent men hier niet, althans niet in het gebied waar wij wonen.
Hier werken beide ouders, is het niet buitenshuis dan wel op de boerderij.
Maar nu dus een kans onderdeel te zijn van de gemeenschap.
Wat een verschil met Nederland, de meeste kinderen van een jaar of 6 kunnen absoluut niet zwemmen, het is hier ook geen onderdeel van het dagelijks leven. Gelukkig hebben Janna en Mina door het bad in de tuin geen watervrees en storten ze zich vol overgave in het diepe. Zwemdiploma’s is hier ook niet bekend, maar de eerste twee weken van Juli gaan ze op les, iedere dag een half uur, na die periode kunnen ze dan zwemen. Kan hier misschien wel het grote bad op van 1.50 diep. Nu staat er namelijk nog een ondiep bad waarvan ik weg kan lopen en met een gerust hart een klusje in de tuin kan doen.
Ook gaan de meisjes steeds vaker op de vrije woensdag naar de ADN. Het bevalt ze ontzettend goed en ze hebben er andere vriendjes & vriendinnetjes dan op school. Het geeft mij even mijn handen vrij om door te gaan met verbouwen, nu oma Elsje terug naar Nederland is verhuist, gaan wij komende winter groter wonen. Er moet alleen nog wel het één en ander gedaan worden……
Janna & Mina die willen helpen met de verfkwast is geen goed idee gebleken, het stukje wat gewit moest worden was nou net het enige deel wat werd over geslagen. Dus mams in alle rust aan de klus, meiden helemaal blij met een bezoek aan een echt kasteel, met z’n allen naar de grotten, naar de bioscoop of gewoon lekker de hele middag legitiem schilderen en knutselen.
Uit logeren……
Een avondje, nachtje zonder kinderen is voor ons een grote luxe. Met geen oppas in de buurt proberen we het er altijd van te nemen als we in Nederland zijn. Natuurlijk zorgt dat ook weer voor nog meer drukte binnen het schema, want om nou op de bank te gaan zitten terwijl we eindelijk een keertje op stap kunnen, jaaa daaaaag,
Dus opa & oma worden lief aangekeken (die zijn allang blij de meisjes een keertje helemaal voor zich alleen te hebben) en de dames worden gedropped. Als we belangstellend bellen om te vragen of alles het nog doet, worden onze zorgen weggewuifd. Gerustgesteld gaan we verder met genieten van onze vrije tijd in de wetenschap dat Janna en Mina het heerlijk hebben. Vooral uitslapen en niet de hele dag klaar te hoeven staan voor allerhande zaken, HEERLIJK. Een keertje meer dan 2 bladzijdes achter elkaar kunnen lezen, wat een luxe.
Maar de stilte die er ‘smorgens heerst als ik (natuurlijk) gewoon om 7.00 wakker ben en de doelloosheid als de ochtend voorbij kruipt totdat we ze mogen gaan halen, niet leuk.
Dus het weerzien is zeer hartelijk en welgemeend, al hebben ze absoluut geen tijd gehad ons te missen, sterker nog bij de informatieve telefoontjes tijdens hun verblijf wordt er systematisch geweigerd met ons te spreken. ECHT geen zin/tijd/belangstelling.
De Meerlingendag…..
Wat een hoop mensen, wat een opkomst. Op de zonnige zondag waren we al vroeg present in Harderwijk. Vroeg omdat we in de late middag nog een afspraak hadden en toch optimaal wilden genieten van hetgeen geboden. Nou dat hebben we geweten, wat een rijen, wat een tweelingen.
Het was wat overweldigend, ook omdat we de avond ervoor waren aangekomen in Nederland en
zulke mensenmassa’s hier alleen met 14 Juli op de kade staan in Argentat bij het vuurwerk…..
Gelukkig hebben we de droomwens kunnen zien en de stapstenen zonder natte voeten bezocht.
Verder was vooral de speeltuin favoriet. Ze waren er niet weg te slaan en dat terwijl er zoveel te zien was. Het heeft ons wel doen beseffen dat pretparken voorlopig nog geen must zijn, geef het volk een zandbak, glijbaan en een klimtoestel en zie, blije gezichten.
Ook dit keer vond ik het een feest al die verschillende koppies te zien, ze gelijk en toch zo anders.
Wel bewust hetzelfde of juist helemaal verschillend aangekleed. Ook nu viel me de onvoorwaardelijke liefde tussen kinderen op. Ik heb destijds voor mijn werk veel tweelingen gefotografeerd en toen al zag ik die zorgzaamheid en tederheid tussen beiden. In mijn beleving heel anders dan tussen gewone broers en zussen. Met een natuurlijk vanzelfsprekendheid vullen ze elkaar aan zonder dat het benauwend is. Ook bij Janna & Mina zie ik die symbiose, samen maar toch ook echt alleen.
Zo afwachtend als de één kan zijn, zo direct is de ander. En waar de één achterblijft, wordt deze door de ander automatisch aan de hand genomen en verder begeleid. Natuurlijk botst het ook wel, maar dat lijkt me alleen maar heel gezond, zal nog wel vaker voorkomen in hun leven, kunnen ze maar beter al vroeg mee leren omgaan. Ieder mens zijn eigen wensen.
En met deze theorette sluit ik af en ga weer de tuin in. Ik wens jullie een prachtige zomer met al het goeds, wie weet tot een keer ziens.
Een zonnige franse groet,
Voorjaar in Pébru
Met de winter nog lang niet achter ons, beginnen we, na het vroege intreden hiervan, ons toch alweer te verheugen op het voorjaar. Gelukkig telt de winter hier behalve hele strenge en ijskoude dagen ook genoeg dagen met een heerlijk zonnetje en temperaturen die op één dag van –15 naar + 15 graden gaan, dus dan is toeven in de tuin met de stralende zon op je bol, een hele fijne bezigheid.
Zoals eerder verteld, buiten zijn is voor ons een favoriete bezigheid. En met een tuin die redelijk op orde is, komen we nu ook aan spelen toe. Ik heb wat hulp gehad en dien ten gevolge is het campingterrein nu al bladerloos en seizoensklaar. Dat is zo’n prettig vooruitzicht, kan ik me lekker bezighouden met belangrijkere zaken, zoals spelen met mijn meiden.
En de tijd nemen om die twee dames op te zien groeien, dat was één van de hoofdredenen om hier naartoe te verhuizen. Door te kiezen voor een bedrijf aan huis in een omgeving waar je nog de ruimte van leven hebt, wil ik daar ook bewust mee bezig zijn.
Ik geloof dat ik het goed heb hier met de franse schooltijden, vier hele dagen weg en drie dagen thuis. Niet tussen de middag racen om ze op tijd naar huis te krijgen, een boterham naar binnen te laten werken en hop weer terug naar school om vervolgens 3 uur later weer paraat aan de poort te moeten staan. En dan zou ik er nog voor kunnen kiezen om ze op woensdag naar de ADN te brengen, de hele dag activiteiten met vriendjes en vriendinnen. Voorlopig geniet ik nog zo van de tijd die ik met ze heb, het is tenslotte zo voorbij, straks gaan ze echt hun eigen weg en willen ze echt niet meer met mams op pad. Ja om te shoppen, want zo klein als ze nu nog zijn, dat begrijpen ze uitstekend. Tot grote verbazing van vaders, die er maar niets van begrijpt dat onze meisjes echte meidenmeisjes blijken te zijn. En daar hoort winkelen dan ook bij…….
Eindeloos spelen…………
De trampoline is even op de achtergrond geraakt, daar de geheime hut op dit moment erg in zwang is. Hele taarten worden er gebakken op het (nep)vuur, visites worden afgelegd, kwade geesten, boze kabouters verslagen en de barbie prinsessen spelen de hoofdrol. Er was al een roze glitterjurk en een witte trouwjurk met parels, maar na de komst van een sneeuwwitje jurk is de tuin dan ook vaak gevuld met verklede meisjes. Gelukkig is het nog een grotere maat, dus die kan over de winterjas en hup, spelen maar!
En slapen in je verkleedkleren kan ook heel goed. Ik kan me zo voorstellen dat dat iets is waar je met plezier op terugkijkt als je later groot bent, zo lekker onverantwoord, niet in je pyjama maar gewoon uitgedost inclusief kroon in je bed ermee. Het gevolg is wel dat gaan slapen wat wordt uitgesteld, want prinses Chilla moet wel luisteren naar prinses Lela. De kasteeltuin komt ter sprake, net als de prins natuurlijk. Maar trouwen, dat gaan ze niet meer doen, dan moet er namelijk gekust worden en dat is echt heel smerig…………
Vaak als we op de bank naar het journaal zitten te kijken, zetten we toch het geluid even uit om de wonderlijke woordenstroom aan te horen. Het is een mengelmoes van echo’s (onze eigen woorden), voorleesverhalen, verzinsels en gebeurtenissen. Regelmatig barsten we in lachen uit om daar het geluid snel van te temperen, reken er namelijk maar wel op dat zo gespitst als wij zijn, de dames ook hun kans liggen af te wachten om zich weer bij ons te voegen met de bijkomende vragenlijst. “Waarom lachen wij zo, wat is dat op televisie, nee toch nog even plassen”, iedere lezer moet zich hier wel in herkennen, het rek-uurtje.
Het rek-uurtje…….
Naar bed om 19.30, vergeet het maar. Hoe stel ik het slaapmoment zo lang mogelijk uit?
Nee vanavond is er toch echt de show die moet worden gegeven, ruzies die moeten worden beslecht en “ahhh mam please nog een verhaaltje, toe nou eentje nog”. Ik vind het iedere avond weer een ware sport om het licht uit te kunnen doen met glimlachende kindertjes in bed. Want dat scheelt er nog wel eens aan, mokkende monsters met een enorme bokkenpruik is eerder een bekend verschijnsel. Pas nadat het ritueel van de visjeslamp aan, het sterrensnoer verlicht, de kruik op zijn plaats, kietelsessies uitgevoerd in een bepaalde volgorde en uitgebreid gegiechel, geklets en vliegende kussen, mag het licht uit. Dan volgt zoals beschreven ons luisteruurtje en treed er rond 21.00 de stilte op. En vanaf 6.30 begint het festijn dan weer van voren af aan…….
Lezen en schrijven……..
In Frankrijk begint men vroeg met lezen en schrijven. Al vorig schooljaar werden de beginselen gelegd, waardoor ze nu bijna alle letters kennen en met een beetje hulp van spellen, kunnen schrijven. Oké het zijn nog woordjes, maar toch, als je dochter in de la kijkt en concludeert dat de suiker op is en dat vervolgens op het boodschappenlijstje schrijft, groei ik van trots. Vier en een half jaar, wauw! Er blijft dan ook geen papier onbeschreven, naast tekenen en schilderen is er een nieuwe hobby bijgekomen, briefjes schrijven. En ook heel handig iedere tekening wordt nu gesigneerd, eindelijk weet ik wie wat heeft gemaakt.
Waar ik voorheen nog makkelijk uit elkaar kon houden wat van wie was, is (waarschijnlijk door de school) het “handschrift” van de dames behoorlijk veranderd. Iedere vakantie komen de schoolschriften mee naar huis waar de juf belangrijke tekeningen, foto’s van gebeurtenissen en oefeningen in bijhoud. Daar zie ik dat Mina steeds beter binnen de lijntjes kleurt, steeds nauwkeuriger wordt, terwijl Janna een lossere pols ontwikkelt.
Wat ik wel erg leuk vind omdat zij behoorlijk klem heeft gezeten. Ze begon destijds als baby’tje zeer verkrampt en ik mag graag geloven dat door alle energie, masseren, danslessen en verbale aanmoedigingen ze is verworden tot de krachtige jongedame vol van zelfvertrouwen die ze nu is. Oké, soms klapt ze weer even helemaal dicht maar wie heeft er ooit ook weer beweert dat de weg van leren niet gepaard gaat met vallen en opstaan?!
Mina volgt een wat golvende beweging, de ene keer is ze het stralende middelpunt en weet dat ook op heel natuurlijk manier voor elkaar te krijgen, het volgende moment huilt ze om niets, wil niemand haar vriend zijn (volgens haar) en is eigenlijk alleen mama’s schoot de fijnste plek om op te hangen. Zolang ik maar geen kusjes geef, beeeeeeeeeeeeh. De geestdrift waarmee ze voorheen riep dat ze ging trouwen met Matthys is verdwenen, want “mam als je trouwt dan moet je kussen, bah”.
Sprongen……….
Spelen met grotere kinderen heeft grote gevolgen. Onze lieve vrienden Eric Jan en Annemarie weten met hun dochters meerdere malen per jaar de weg naar Pébru te vinden. Tot groot genoegen van alle dames. Die van mij kijken er al weken van tevoren naar uit en kunnen dan ook niet wachten tot het zover is. Het leeftijdsverschil is behoorlijk (10, 12 en 14 Jaar) maar omdat de oudste, Ilse, hier afgelopen zomer twee weken samen met een vriendinnetje heeft gewerkt, weet ook zij zich nog steeds naadloos aan te sluiten bij de speelpartij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe snel de ontwikkeling van je kinderen gaat na zo’n bezoek. Na ruim een week praten ze anders, kunnen ze ineens weer een hoop dingen meer, ze worden echt snel groot. Dus ook daarom neem ik me voor nog meer tijd voor ze uit te trekken nu het nog kan.
Een echt kasteel………
Na ons bezoek aan Nederland dit voorjaar is oma Carla nog meer in achting gestegen. Zij werkt immers op een echt kasteel, Kasteel Groeneveld in Baarn. In het kasteel worden regelmatig exposities gehouden die speciaal voor kinderen zijn en wat extra leuk is, ze zijn interactief. Deze keer konden de dames nogmaals naar “de Gouden Boekjes” een kruip door, sluip door paradijs met levensgrote boekjes, ouderwetse rinkel telefoon, schepen die ze konden besturen, verkleed kleren die klaarlagen en …….. het circus waar ze zelf de hoofdrol in konden spelen. Mina en Janna hebben gevochten om de sterkste “man” van de wereld te mogen zijn, te worden opgesloten in de kooi en het vliegtuig te besturen.
Ik heb er eigenlijk alleen maar bijgezeten en gekeken, het was een voorstelling op zich. Ook de wandeling is het prachtige park om het kasteel is echt de moeite waard. Zoveel te zien en ontdekken. En dat laatste is toch echt kind eigen. Voor ons als grote mensen kan het zo leerzaam zijn de wereld door de ogen van een kind te zien. Zo helder, zo simpel, gewoon zoals het is. Dat ongeremde genieten, die overgave, heerlijk! En dan te bedenken dat er zoveel kinderen schijnen te zijn die nauwelijks in de natuur komen, dat is iets waar wij ons gelukkig geen zorgen om hoeven te maken. Janna en Mina hebben de buitenlucht nodig als zuurstof, zonder die mogelijkheid voelen we ons letterlijk benauwd.
En daarmee rond ik ook weer deze column af, hartelijk dank weer voor de belangstelling en hopelijk een keer tot ziens hier op de berg.
Een vrolijke franse groet,
Babs Mollema
Februari 2011