En of het nu de hut is of gewoon mijn heerlijke kinderen, wat zijn ze populair. Na de aanvankelijke stilte van de medescholiertjes, gaat de telefoon nu regelmatig met de vraag of Janna & Mina mogen komen spelen. Dus reed ik af en aan om ze weg te brengen en weer op te halen bij de diverse vriendjes uit de omgeving. Zo kom je nog eens ergens, zie je nog eens een huis van binnen. Want even snel wegbrengen of ophalen, dat bestaat niet hier. Ga zitten, wat wil je drinken, hoe gaat het, wat gaan jullie doen, wil je het bedrijf zien…… een uur later in de auto was snel. Dus ook Patrick heeft geparticipeerd in de ophaal-/wegbrengsessies en is hij ook getrakteerd op de Franse gastvrijheid.

Zoveel vriendjes, wie te kiezen? En daarmee is het onderwerp verjaardagsfeestje aangesneden.
Het is nog even weg, maar daar ze nu overal worden uitgenodigd, ontkom ik er dit jaar niet aan om iets te organiseren. Ik twijfel nog erg over gewoon hier thuis, met het zwembad en de boomhut misschien wel ideaal, maar dan moet het weer ook meewerken. En dat doet het hier meestal niet begin Juni. Dan is de speelhal een betere optie, lekker droog en gegarandeerd succes.

Op reis……………..

Met frisse tegenzin zijn we toch nog een weekje afgereisd naar Nederland, de behoefte is door de veranderde leefomgeving totaal weggevallen. En omdat we ook nog op reis zouden gaan, vonden we een weekje lang genoeg. Alleen de “verplichte” familiebezoekjes werden afgelegd, maar daar was de week dan ook snel mee gevuld. En na vier dagen op de berg gingen we door naar Spanje.

Het seizoen ging alweer van start en dat hebben we geweten. Dit jaar zijn we namelijk voor het eerst “op pad” gegaan met de cursisten. En als we dat dan doen, doen we het meteen goed.
Dus op naar Zuid Spanje, om precies te zijn naar Monterroso, een gehucht 40 kilometer boven Malaga.
Kennissen hebben daar een prachtig hotel, de ideale uitvalsbasis voor eens een ander soort fotografie. Pittoreske dorpjes en prachtige olijfboomgaarden, afgewisseld met woeste rotspartijen gelardeerd met strakblauwe luchten, dat geeft nog eens inspiratie.
Patrick mocht natuurlijk niet alleen op stap, dus alles en iedereen werd weer ingeladen om in één ruk (bijna 1500 kilometer) naar het zonnige zuiden te rijden. Naast de computer, alle fotospullen en onze “gewone” bagage pasten zelfs de nieuwe fietsen in de auto.

Janna en Mina zijn gelukkig gewend aan het afleggen van afstanden en hebben zich dan ook de eerste 1450 kilometer uitstekend gehouden. Toen zich daar de laatste loodjes aandienden, waren de films afgelopen, hadden de dames honger en veranderde gelukkig de omgeving van snelle weg naar kronkelende binnendoor weggetjes. “Oh mam, wat een prachtig uitzicht”, “ik zit hier echt te genieten”, “jeetje wat veel prikkelplanten, is dat nou een cactus?” waren enkele van de kreten vanaf de achterbank. Met een moeder met een wat gevoelige maag, is het wat moeilijk uitleggen/aandacht geven/je omdraaien op de zig zag door het landschap lopende route, maar ik heb het overleefd.

Eerst een week samen op vakantie en daarna een week met de cursisten. Dit was dan ook weer eens een echte vakantie. Onze tripjes naar Nederland zijn dat niet echt, daarvoor zijn er teveel moetjes. Maar nu dus gewoon lekker als gezin plonsen in ons eigen zwembad, slenteren door Malaga en op zoek naar………… de beloofde flamenco jurken. Daar had ik ze al enige maanden gek mee gemaakt en nu ging het dus gebeuren. Al meteen bij de eerste winkel hadden we beet, waanzinnige jurken voor een spotprijs, dus schoenen, waaiers, bloemen voor in het haar en castanjeta’s ook maar ingepakt.
Nog in de winkel werd alles aangedaan, gewoon over alle kleren heen en daar gingen de Spaanse prinsessen.

Het gevolg was enorm bekijks waar vooral Mina zo verschrikkelijk van genoot dat ze de rest van de twee weken heeft gevraagd of we niet weer naar Malaga konden gaan. Wildvreemde mensen stapten op ze af met de vraag of ze samen met hen op de foto mochten. Geen probleem voor onze cameraschuwe meisjes, strike a pose!! Nieuwe liefdes werden ontdekt op verlaten Spaanse pleinen, dansen op straat kan ook heel goed en wat maken die hakken lekker veel lawaai. Zoals je je wel kan voorstellen zijn de jurken niet meer uitgeweest, misschien alleen even snel als ze wilden zwemmen of in bad gingen, maar verder, AAN.

Helaas zat er ook aan deze vakantie een einde en zijn we weer terug op de berg. De flamenco jurken worden nog regelmatig uit de kast getrokken. De combi boomhut/hakken/en flitsende jurk blijkt een goede. Nog even en dan hebben ze alweer twee weken vrij van school en dan door naar de grote vakantie. Ook deze periode zal ongetwijfeld voorbijvliegen. Gelukkig heb ik de huisfotograaf die alles voor me vastlegt en middels deze column houd ik een aardig overzicht in de tijd.

Ik hoop ook dit jaar weer een aantal van mijn trouwe lezers te mogen ontvangen, voor de rest een heerlijke, droge en warme zomer toegewenst.

Een vrolijke franse groet,

Pas nu zien we hoe klein we hebben gewoond, met veel plezier wel eens waar, maar toch het was behelpen. Voor Patrick is de overgebleven ruimte echter gigantisch, een super feest, eindelijk een grote studio. Nog voordat al onze meubels eruit waren is hij al begonnen met verbouwen. Het resultaat is fantastisch, twee aparte “kamertjes” om te fotograferen voor de cursisten, in een handomdraai om te bouwen tot 1 grote studio. Meteen werden er allemaal fotosessies gepland, wij staan dus ook weer vers op de site.

En ik, ik heb eindelijk mijn eigen kantoor, had er al over geschreven, maar tik nu deze woorden vanaf een overzichtelijk, inderdaad kindvrij bureau. De deur van de kast moet ik niet opendoen, dan golven de potloden/viltstiften/papier en ander knutselwerk me alsnog tegemoet, maar zolang ik me daaraan houd, is het een waar genoegen. Ontdek ook met het ouder worden van de dames dat mams steeds vaker overbodig is. Waar ik voorheen toch echt (ondanks de weigering van mijn kant) moest animeren, word ik nu weggewuifd. De deur van de televisiekamer is ook door de meiden ontdekt, dicht betekend dan ook “mam je bent niet welkom”. Een rare gewaarwording, ineens heb ik tijd over…………..

Heb gelijk ook maar eens enorm opgeruimd, daar nodigt zo’n verhuizing echt toe uit. Hoeveel rotzooi kan een mens bewaren in de hoop het ooit nog te gaan gebruiken? Had natuurlijk al op de rommelmarkt van de zomer het een en ander proberen te slijten, maar na een lange (overigens zeer gezellige) dag, ging ik alsnog huiswaarts met een bijna volle bus en was tachtig euro rijker. Dus de stort heeft zich kunnen verheugen op dagelijkse bezoekjes en als je probeert puin te ruimen zonder dat er nieuwsgierige Aagjes in de buurt zijn, kan je best vaart maken. Want na eerst de fout te hebben gemaakt om sociaal te willen zijn en met inspraak speelgoed te willen uitzoeken, ben ik al snel overgegaan op de brute methode, gewoon grondig ruimen als ze naar school zijn. En dan nog staan de twee kamers vol, hoeveel schoentjes kan Barbie dragen, hoeveel accessoires heeft een Playmobiel popje nodig??

Je eigen kamer deel II……………

Het was zo’n goed plan en het leek echt te gaan werken, apart slapen. Ach misschien ben ik gewoon een watje die haar meisjes plezier gunt, want wat hebben ze het toch gezellig die twee. Het begon goed, ieder in haar eigen bed, wel een week lang. En inderdaad in het weekend samen. Totdat er iets op televisie voorbij kwam over een weerwolf. Mina was ervan overtuigd dat deze bij haar op bezoek zou komen als ze alleen in bed lag, dus er werd stiekem, nadat ik naar beneden was gegaan, richting zus geslopen en daar in bed gedoken. Na haar 2 nachten te hebben teruggelegd vond ik (en mijn rug, wat is een slapend kind zwaar…) het welletjes en ben het gesprek aangegaan. Met grote tranen en oprechte angst (of ze is gewoon een uitstekende actrice) werd er uitgelegd dat samen met haar zus ze de wereld aankon. Dat de weerwolf toch echt haar kamer voorbijging als ze met haar kompaan deze beschermde.

Dus na de plechtige belofte (leg maar eens uit wat plechtig betekend) werd er gezworen dat ze echt meteen zouden gaan slapen als ze in bed lagen. Ik moet eerlijk zeggen dat ze zich daar redelijk aan houden, maar misschien hoor ik het gewoon niet goed genoeg door de geweldige isolatie tussen de vloer. Maar ach, wat is leuker en vooral spannender dan iets doen wat niet mag, dit gaan ook zeker de dingen zijn die hen een warm gevoel gaan geven als ze terugdenken aan hun jeugd. En als ik ter controle om een uur of 21.00 naar boven loop, zijn ze altijd volledig in dromenland.

De scheiding van spullen heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Na 5 jaar samen een kamer te hebben gedeeld en dus ook met al het speelgoed bij elkaar, zie het dan eens eerlijk en passend te verdelen. Naar welke kamer gaan de muziekinstrumenten, wie mag het Barbie kasteel en waar gaan we de Playmobiel uitstallen. Na heel wat heen en weer gesleep, heeft alles zijn plek gevonden. Het leuke hiervan is dat elke kamer een doel heeft, de poppenmoedertjes in spee vervoegen zich in het domein van Mina, terwijl de aspirant muzikanten er lustig op los blokfluiten/gitaarspelen/drummen in Janna’s toko. Een concertje voor de poppen op de gang is niet uitgesloten, keurig halverwege en daarna alles weer netjes op zijn plek. Want ook nu is mamma’s schrikbewind qua opruimen nog levendig in de herinnering.

Delen…………….

Samen spelen is samen delen. Een gevleugelde uitspraak in huize Mollema. Om het hen zo makkelijk mogelijk te maken in hun latere leven, vind ik het belangrijk dat de dames leren wat delen is. Al vroeg zijn we daar (noodgedwongen) mee begonnen. Met iedere zomer een terrein vol met nieuwsgierige kindjes, is het moeilijk dingen voor jezelf te houden. Na de uitleg dat als zij ervoor kiezen om samen met iemand te spelen, deze persoon ook alles wat er dan aanwezig is, mag gebruiken, verlopen de meeste speelpartijen dan ook in goede aarde. Willen ze niet dat er b.v. met hun fietsen wordt gespeeld, leggen ze deze in onze eigen tuin, off limits voor de gasten.

Maar de automatische verbondenheid die ze samen hebben en het daarmee gepaard gaande deelgedrag is fenomenaal. Met liefde wordt de favoriete knuffel afgestaan aan zus omdat deze pijn heeft. Met het grootste gemak geven ze elkaar dierbare tekeningen die vol staan met harten en lieve zus. Omdat Janna goed kan opruimen, mag ze met alles in Mina’s kamer spelen, sterker nog, ze mag alles hebben want ze zorgt zo goed voor haar. En omgekeerd mag Mina altijd een kusje van Janna.
Dit is natuurlijk de ideale wereld. De realiteit is toch ook wel dagelijks geknok, naast het hierboven beschreven overvloedige vertoon van genegenheid. NEEEEE dat is mijn tekening/boek/beertje, BLIJF AF, HOU OP. Vol vuur wordt het terrein afgebakend en de eigendommen verdedigt. Dit is MIJN kamer, ga weg. Om na een half uur met een klein stemmetje te vragen, kom je bij me spelen……….

De drama’s beperken zich gelukkig tot een minimale strijd, zo plotseling als het opkomt, zo snel kan alles ook weer goed zijn. De intensiteit verrast me altijd weer, hoe is het mogelijk dat de zaken zo snel tegenstrijdig kunnen zijn, wat nu heel logisch lijkt, is morgen volstrekt belachelijk. Het houd je ook scherp, ik vaar dan ook nooit op de automatische piloot. Begrijpen zal ik ze toch nooit helemaal, ieder mens, dus ook deze minimensjes, hebben zo hun verborgen kant.

Janna is in den basis veel geslotener dan Mina, heeft meer moeite met onder woorden brengen van hetgeen ze voelt en waarom ze bepaald gedrag kan vertonen. Door met hen beiden te oefenen in het uiten van gevoelens, door te benadrukken dat het heel gewoon is dat je soms alleen wilt zijn, door ze dan ook in hun waarde te laten als ze huilen/zich terugtrekken/afreageren, probeer ik stabiele personen te creëren. Natuurlijk val ik hard in de valkuil als ik “even snel” iets wil oplossen, maar toch merk ik dat ik eindeloos vertrouwen en waardering van mijn meisjes krijg.
Ook voor mij gaat het met vallen en opstaan, ik leer ook van hen en geniet van de wijze lessen.

Vrijetijdsbesteding………………

De vertedering die mijn dames kunnen losmaken, wauw! Niet alleen bij ons maar ook in de weide omtrek staan ze bekend als zeer geliefd. Na een wat moeizame start dit jaar met de vrijetijdsbesteding op woensdag (hun vrije dag van school) vinden ze nu de Loisiers/ADN helemaal te gek. Ze zijn er niet weg te slaan, iedere week staan er weer allemaal leuke dingen op de planning. Qua budget slaat het met € 8,25 per kind geen heel groot gat in de begroting, ik strijk dan ook vaak over mijn hart en rij met liefde 2x heen en weer om ze in Argentat af te zetten.

Bewust heb ik gekozen om ze in Argentat naar kamp te brengen. Ze leren hier andere kinderen kennen dan alleen die uit de directe omgeving, hun beste engelse vriendinnetje die in Argentat op school zit gaat er ook naar toe en ze kunnen vast wennen aan de grote school daar. Ze eten namelijk tussen de middag hun (3 gangen warme) lunch in de schoolkantine en doen sportactiviteiten ook in de sporthal van school. En ook daar hebben ze naast Lily-Rose al heel wat vriendinnen opgedaan. Afgelopen week was het helemaal bal, naar Super Lioran en met een echte hondenslee de piste af. Dolgelukkig en vol enthousiaste verhalen haalden we ze op, dit spektakel wilde Patrick toch ook graag uit eerste hand horen.

De weekenden zijn gevuld met een ander soort vermaak, met pappa in de tuin ravotten, een sneeuwpop maken (als er net een ochtendje sneeuw ligt) of gewoon lekker languit, als het weer typisch Holland is, met een filmpje voor de buis. Dit wordt gelardeerd met eindeloos tekenen, sjoelbakken en koekjes/taartjesbakken met mams. Naast de pannenkoeken die de meeste weekenden op het program staan, probeer ik, zeker nu in de nieuwe keuken, tijd te maken voor mijn kookkunsten. Na weer 126 potten jam te hebben gemaakt van de kiwi’s en appels uit de tuin, staan de stoofpotten weer te wachten. Mijn kleine, zeer behulpzame assistenten staan al in de startblokken om het vlees te snijden, de aardappels te schillen en de worteltjes stiekem op te knagen.

Dus wij gaan al kokkerellend op naar het nieuwe seizoen, ik hoop dit jaar weer gevuld met vele tweelingen. Sjors, je aanwezigheid wordt toch echt dringend verzocht en ook beide heren, Sjoerd & Pepijn van afgelopen seizoen, zijn van harte welkom!!

Ik wens jullie al het goede vanaf onze prachtige berg, een vrolijke franse groet.

Voor ieder staat er een eigen slaapkamer te wachten, de één roze met rood en de ander roze met paars. Ze mochten zelf de kleuren uitkiezen en mams heeft daar de afgelopen maanden de accessoires bij verzameld. Het zijn echte meisjeskamers geworden, compleet met twee-persoons spijlenbed en klamboe in de passende kleuren. Dit nodigt nu al uit tot eindeloos speelplezier in de “hut” op het bed.
Die fantasie, echt super, wat die meiden allemaal verzinnen in hun spel. Afwisselend is het een tent of gevangenis, net wat er in het spel het beste uitkomt. Ook leent het zich uitstekend tot romantische overpeinzingen, samen weggedoken onder de sprei passeren de liefdes van het afgelopen jaar de revue. Gelukkig voor hem, blijft uiteindelijk pappa nog steeds favoriet.

Je eigen kamer…………

Het vooruitzicht apart te gaan slapen is de ene dag een bron van vreugde terwijl de volgende keer alleen de gedachte al zorgt voor grote tranen. We hebben ze daarom afgelopen tijd proberen te wennen aan alleen inslapen, om de beurt in het grote bed van pappa en mamma.
Wat een openbaring, binnen vijf minuten was het stil tegenover eindeloos gegier van het lachen dat helaas meestal overging in gejammer omdat de één de ander mepte/trapte/kneep/niet luisterde en zo kan ik nog wel even doorgaan.

We hebben afgesproken dat er in het weekend mag worden gelogeerd bij elkaar, op schooldagen wil ik proberen ze zo snel mogelijk te laten slapen, want hoe gezellig ook samen in één bed, het wreekt zich wel. Na zes weken school zijn de twee vakantieweken hard nodig om weer wat energie en kracht terug te stoppen in de kleine kinderlijfjes. Ook nu sleepten ze zich de laatste dagen de bus in en moest ik ze
‘s morgens hun bed uit sleuren. Dus nu even niet haasten om er eten in te krijgen, kleren aan te krijgen en snel snel nog even tanden poetsen, haren kammen en ook nog weer even plassen en poepen terwijl de bus al staat te wachten…………

Gelukkig werkt het weer mee en ben ik aan de slag met het zonnetje op het dak, ’s nachts koelt het behoorlijk af, maar overdag loopt de temperatuur lekker op zodat de gaten die nog niet zijn gedicht mij niet van de zolder doen tochten. En met mijn hulpjes die alle deuren (ook die naar buiten) zo lekker open laten staan is het wel zo handig. En tijdens de lunchpauze spoeden we ons naar het bordes om daar samen onze bammetjes te nuttigen.

De werkochtenden worden nu in de vakantie afgewisseld met speciale activiteiten, van de overgebleven behangerslijm is het uitstekend papier maché poppen maken en Corac wordt bezocht en bereden door mijn paardengekken. Ook de appeltaarten van de overvloed aan appels uit de boom, ze zijn zo zuur dat de tranen je in de ogen springen, maar in een taart niet te versmaden. (nu alleen nog zorgen dat het baksel niet meer verbrand, haha)

Spreekwoorden en gezegdes……………

De uitspraken moeten worden vastgelegd, er komt iedere dag wel een opmerking, wijsheid of ander soort eigenaardigheid langs die onvergetelijk is. Zo zaten de dames laatst televisie te kijken en bij het zien van twee kussende mensen riep Janna hartstochtelijk uit “GADVERDAMME”. Mijn jongste antwoorde daarop ”nee hoor LEKKERDAMME”. Geniaal, hoe verzin je het.

Ook het toepassen van spreekwoorden en gezegdes probeer ik ze een beetje bij te brengen. Ondanks het feit dat we er niet wonen vind ik het heel belangrijk dat ze ook de finesses van de Nederlandse taal meekrijgen. Dit zorgt alleen wel voor enige spraakverwarring, dat er meer hondjes zijn die Fikkie heetten heeft heel wat uitleg gekost….. Iedereen die langskwam werd ondervraagd of hij ook een hondje had wat Fikkie heet, maar het kwartje is inmiddels gevallen.

Maar ik ga er nog een hele dobber aan hebben, het bijbrengen van een grote taalschat en die op de juiste manier te leren gebruiken. Toch ga en blijf ik stug volhouden, dit is voor hen een kans die ik niet wil laten liggen, een garantie op werk in de toekomst, een verbreding van mogelijkheden.

Gelukkig bezitten ze nu al over een enorme woordenschat, wat dat betreft merk ik echt wat voor voordeel je hebt als ouder als je in normale taal met je kinderen praat. Misschien is het af en toe wat meer moeite omdat je iets moet uitleggen, maar het loont. Ze begrijpen zoveel meer van de wereld om zich heen, het gemak waarmee ze zich in een conversatie staande houden is fenomenaal. Zeker Mina weet iedere toehoorder aan zich te kluisteren en ook Janna, die toch wat meer afwacht, is een begenadigd spreekster aan het worden.

School………..

Met het onderricht op school maken ze grote sprongen. Waren het eerst nog alleen maar losse letters en cijfers, de samenhang begint te komen. Net nog werd mij door mijn dochter uitgelegd dat als je een woord langzaam uitspreekt, je kan horen uit welke letters het bestaat. Vervolgens voegde ze daad bij spreekwoordelijke woord en kwam mij “even” helpen met de spelling.

Er worden brieven geschreven en iedere tekening is standaard voorzien van in ieder geval de naam en vaak ook nog een heleboel hoogdravende teksten. Naast ligt er bijvoorbeeld eentje met de ondertitel “de moderne feestjurk”. Mams mocht in dit geval de woorden spellen, daar hebben we zo onze eigen omschrijvingen voor bedacht, het stokje met een dakje eraan (de R) het emmertje (de U) het laddertje (de H) en de streep met het eendenbekje (de K)

Ook probeer ik standaard de Nederlandse uitspraak van de letters te hanteren, op school komt de andere versie vanzelf. Maar soms vind ik het zelf ook te leuk om over te gaan op het Frans. Dit komt mij steeds vaker op een berisping van Janna te staan, of ik toch echt geen Frans wil praten, dat klinkt te raar. Nou merci, van je kinderen moet je het hebben, grrrr. Want hoe vaak ze mijn uitspraak ook proberen te verbeteren, ik blijf een Hollandse die Frans probeert te praten. Hun Franse gekwetter daarentegen klinkt als muziek in mijn oren.

Dat ze school leuk vinden, staat als een paal boven water. Tijdens de vakantie worden de medescholieren hartstochtelijk gemist en komt de vraag om te spelen bij iemand steeds vaker voor. Zoals ik al eerder heb verteld, is dat niet echt een ding hier in Frankrijk. De lange dagen op school nodigen niet uit tot spelen bij en de vrije dagen die dan overblijven zijn meestal gevuld met de gang naar het zwembad of bezoek aan andere vriendjes die niet bij hen op school zitten.

Maar nu moet er dus een afspraak worden gemaakt voor een speeldate met hun gezamenlijke verloofde Matthys. Hij woont maar even verderop, is praktisch de buurman, dus mamma gaat het regelen. Hij gaat samen met z’n grote zus regelmatig over de tong, een heel druk maar superleuk joch met een hele rustige zorgzame zus, Laurie. Kan jullie helaas nog niet vertellen hoe het is gegaan, de eerste keer, dus daarover in de volgende column meer!

Het grote genieten tegemoet……………

Ondertussen wens ik jullie allemaal een hele fijne Decembermaand, dat de Goed Heiligman nog altijd op nummer 1 mag blijven staan, hier houden wij hem zeer levend met alle gebruiken die erbij horen.
En wij gaan genieten van ons nieuwe, grote, ruime huis in de koude maanden, eindelijk een aparte televisiekamer waarvan de deur dichtkan, HEERLIJK! En een keuken waar iedereen aan de tafel kan zitten terwijl ik de laatste hand leg aan de maaltijd. Een kantoor helemaal voor mij alleen, geen tekeningen, kleurpotloden en ander speelgoed om me doorheen te worstelen. Bovenal even rust qua werkzaamheden, lekker de tijd voor elkaar. Maar helaas mezelf kennende zal ik wel weer een volle, bezige winter tegemoet gaan………..

Tot schrijfs, hoorns, lees, een drukke franse groet,

Tot groot ongenoegen van Mina komt Janna steeds meer uit haar schulp en waren de beide heren (ondanks de stevige intimidatie van Mina) toch duidelijk in hun favoriet. Dus had Janna 2 prinsen tot haar beschikking en zo klein als ze is, zo koket kan ze zijn. Mina werd meerdere malen per dag op haar nummer gezet en de mannen waren als boter in haar handjes. Op weg naar het meertje (onder begeleiding van een groot mens) werden de steentjes van het pad geraapt want oh oh het prinsesje zou eens kunnen vallen met de loopfiets. Grinnikend liep ik erachteraan om van achter een bosje het tafereel te aanschouwen. Als een kleine koningin zat ze op een steen en gaf de dienaars aanwijzingen. Schalks werd er naar haar gekeken, ze werd heel duidelijk aanbeden en ze genot ervan.

Natuurlijk heeft Mina wraak genomen zoals alleen meisjes dat kunnen doen, vals dus. ‘s Avonds in bed werd Janna buitengesloten in het verzinspel, maar gelukkig duurde de scène niet lang en waren ze al na tien minuten weer aan het schaterlachen. Want samen lol maken, dat kunnen ze als geen ander. Al eerder schreef ik over de slaapkamertaferelen, nou die breiden zich alleen maar uit. De slappe lach is aan het assortiment toegevoegd, eerst even neplachen, ga je vanzelf enorm aan de schaterlach.

Handjes vrij……..

Omdat ze nu wat groter worden, is het verschil met voorgaande jaren opmerkelijk. Waar ik voorgaande jaren echt niet uit beeld mocht verdwijnen, wordt ik nu bijkans genegeerd. Net 5 jaar en zodra ze de kans krijgen, stormen ze ‘smorgens naar buiten waar ik ze rond het middaguur eens ga opzoeken met wat boterhammen in mijn hand. Met moeite kunnen ze zich losrukken uit hun spel, haastig wordt het voer naar binnen geslokt en mamma weggebonjourd. ‘s Avonds zijn de verwijten niet van de lucht, ze hebben nog helemaal niet genoeg kunnen spelen, na het eten moeten ze echt weer naar buiten.
Helaas probeer ik ook nu het ritme erin te houden, een enkele keer mogen ze wat later opblijven, maar over het algemeen probeer ik toch echt de klok van 8 uur aan te houden. Ook al is dit soms niet leuk, al die nieuwe vriendjes en vriendinnetjes mogen immers wel tot het donker wordt buitenspelen, grrrrrr.

Met het grote huis dat als een magneet aan me trekt, ben ik verrukt over deze ontwikkeling. Door het toch wat plotselinge vertrek naar Nederland van oma Elsje hebben we besloten om nog voor de winter over te gaan. En met 9 (JA NEGEN) weken grote vakantie in het vooruitzicht was ik ervan uitgegaan dat ik pas weer op 5 September de kwast ter hand zou kunnen nemen………. Niets is minder waar.
Door de behoorlijke aanloop van onverwachte gasten hebben we onze klussers in kunnen huren met als gevolg dat de zolder geïsoleerd is, hoeven we zelf alleen de kamers nog te bouwen, wat een luxe.
Dit betekent dat we sowieso voor de winter over kunnen en alles op een iets lager tempo klaar moeten maken.

En dat is na zo’n start als we met dit seizoen hebben gehad een welkom vooruitzicht.
Moe zijn we begonnen, gelukkig zijn we beloond geweest met louter gezellige gasten.
Iedere keer weer was het een aangename verrassing als er een auto met mensen aankwam. Ondanks de natte start, duurde voor mijn gevoel de zonnige opleving de hele zomer. Weer of geen weer, wat hebben we stoere kampeerders gehad. Hele regenoutfits werden uit de auto geplukt en ook in de modder is het goed spelen. Wat was het afdak met de BBQ een uitkomst, ook de inderhaast gecreëerde leeshoek in het gangetje met de oude stripboeken van Patrick was drukbezocht, zelfs in de bolderkar is het goed zitten met twee en een boek.

Wij gaan het najaar in met een moe maar voldaan gevoel, verheugen ons op de ruimte die het huis ons gaat bieden. Maar natuurlijk kan je daar weer van alles over lezen in de volgende column!

Een zonnige herfst toegewenst met een vrolijke franse groet,

Babs Mollema

En slapen in je verkleedkleren kan ook heel goed. Ik kan me zo voorstellen dat dat iets is waar je met plezier op terugkijkt als je later groot bent, zo lekker onverantwoord, niet in je pyjama maar gewoon uitgedost inclusief kroon in je bed ermee. Het gevolg is wel dat gaan slapen wat wordt uitgesteld, want prinses Chilla moet wel luisteren naar prinses Lela. De kasteeltuin komt ter sprake, net als de prins natuurlijk. Maar trouwen, dat gaan ze niet meer doen, dan moet er namelijk gekust worden en dat is echt heel smerig…………

Vaak als we op de bank naar het journaal zitten te kijken, zetten we toch het geluid even uit om de wonderlijke woordenstroom aan te horen. Het is een mengelmoes van echo’s (onze eigen woorden), voorleesverhalen, verzinsels en gebeurtenissen. Regelmatig barsten we in lachen uit om daar het geluid snel van te temperen, reken er namelijk maar wel op dat zo gespitst als wij zijn, de dames ook hun kans liggen af te wachten om zich weer bij ons te voegen met de bijkomende vragenlijst. “Waarom lachen wij zo, wat is dat op televisie, nee toch nog even plassen”, iedere lezer moet zich hier wel in herkennen, het rek-uurtje.

Het rek-uurtje…….

Naar bed om 19.30, vergeet het maar. Hoe stel ik het slaapmoment zo lang mogelijk uit?
Nee vanavond is er toch echt de show die moet worden gegeven, ruzies die moeten worden beslecht en “ahhh mam please nog een verhaaltje, toe nou eentje nog”. Ik vind het iedere avond weer een ware sport om het licht uit te kunnen doen met glimlachende kindertjes in bed. Want dat scheelt er nog wel eens aan, mokkende monsters met een enorme bokkenpruik is eerder een bekend verschijnsel. Pas nadat het ritueel van de visjeslamp aan, het sterrensnoer verlicht, de kruik op zijn plaats, kietelsessies uitgevoerd in een bepaalde volgorde en uitgebreid gegiechel, geklets en vliegende kussen, mag het licht uit. Dan volgt zoals beschreven ons luisteruurtje en treed er rond 21.00 de stilte op. En vanaf 6.30 begint het festijn dan weer van voren af aan…….

Lezen en schrijven……..

In Frankrijk begint men vroeg met lezen en schrijven. Al vorig schooljaar werden de beginselen gelegd, waardoor ze nu bijna alle letters kennen en met een beetje hulp van spellen, kunnen schrijven. Oké het zijn nog woordjes, maar toch, als je dochter in de la kijkt en concludeert dat de suiker op is en dat vervolgens op het boodschappenlijstje schrijft, groei ik van trots. Vier en een half jaar, wauw! Er blijft dan ook geen papier onbeschreven, naast tekenen en schilderen is er een nieuwe hobby bijgekomen, briefjes schrijven. En ook heel handig iedere tekening wordt nu gesigneerd, eindelijk weet ik wie wat heeft gemaakt.

Waar ik voorheen nog makkelijk uit elkaar kon houden wat van wie was, is (waarschijnlijk door de school) het “handschrift” van de dames behoorlijk veranderd. Iedere vakantie komen de schoolschriften mee naar huis waar de juf belangrijke tekeningen, foto’s van gebeurtenissen en oefeningen in bijhoud. Daar zie ik dat Mina steeds beter binnen de lijntjes kleurt, steeds nauwkeuriger wordt, terwijl Janna een lossere pols ontwikkelt.

Wat ik wel erg leuk vind omdat zij behoorlijk klem heeft gezeten. Ze begon destijds als baby’tje zeer verkrampt en ik mag graag geloven dat door alle energie, masseren, danslessen en verbale aanmoedigingen ze is verworden tot de krachtige jongedame vol van zelfvertrouwen die ze nu is. Oké, soms klapt ze weer even helemaal dicht maar wie heeft er ooit ook weer beweert dat de weg van leren niet gepaard gaat met vallen en opstaan?!

Mina volgt een wat golvende beweging, de ene keer is ze het stralende middelpunt en weet dat ook op heel natuurlijk manier voor elkaar te krijgen, het volgende moment huilt ze om niets, wil niemand haar vriend zijn (volgens haar) en is eigenlijk alleen mama’s schoot de fijnste plek om op te hangen. Zolang ik maar geen kusjes geef, beeeeeeeeeeeeh. De geestdrift waarmee ze voorheen riep dat ze ging trouwen met Matthys is verdwenen, want “mam als je trouwt dan moet je kussen, bah”.

Sprongen……….

Spelen met grotere kinderen heeft grote gevolgen. Onze lieve vrienden Eric Jan en Annemarie weten met hun dochters meerdere malen per jaar de weg naar Pébru te vinden. Tot groot genoegen van alle dames. Die van mij kijken er al weken van tevoren naar uit en kunnen dan ook niet wachten tot het zover is. Het leeftijdsverschil is behoorlijk (10, 12 en 14 Jaar) maar omdat de oudste, Ilse, hier afgelopen zomer twee weken samen met een vriendinnetje heeft gewerkt, weet ook zij zich nog steeds naadloos aan te sluiten bij de speelpartij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe snel de ontwikkeling van je kinderen gaat na zo’n bezoek. Na ruim een week praten ze anders, kunnen ze ineens weer een hoop dingen meer, ze worden echt snel groot. Dus ook daarom neem ik me voor nog meer tijd voor ze uit te trekken nu het nog kan.

Een echt kasteel………

Na ons bezoek aan Nederland dit voorjaar is oma Carla nog meer in achting gestegen. Zij werkt immers op een echt kasteel, Kasteel Groeneveld in Baarn. In het kasteel worden regelmatig exposities gehouden die speciaal voor kinderen zijn en wat extra leuk is, ze zijn interactief. Deze keer konden de dames nogmaals naar “de Gouden Boekjes” een kruip door, sluip door paradijs met levensgrote boekjes, ouderwetse rinkel telefoon, schepen die ze konden besturen, verkleed kleren die klaarlagen en …….. het circus waar ze zelf de hoofdrol in konden spelen. Mina en Janna hebben gevochten om de sterkste “man” van de wereld te mogen zijn, te worden opgesloten in de kooi en het vliegtuig te besturen.

Ik heb er eigenlijk alleen maar bijgezeten en gekeken, het was een voorstelling op zich. Ook de wandeling is het prachtige park om het kasteel is echt de moeite waard. Zoveel te zien en ontdekken. En dat laatste is toch echt kind eigen. Voor ons als grote mensen kan het zo leerzaam zijn de wereld door de ogen van een kind te zien. Zo helder, zo simpel, gewoon zoals het is. Dat ongeremde genieten, die overgave, heerlijk! En dan te bedenken dat er zoveel kinderen schijnen te zijn die nauwelijks in de natuur komen, dat is iets waar wij ons gelukkig geen zorgen om hoeven te maken. Janna en Mina hebben de buitenlucht nodig als zuurstof, zonder die mogelijkheid voelen we ons letterlijk benauwd.

En daarmee rond ik ook weer deze column af, hartelijk dank weer voor de belangstelling en hopelijk een keer tot ziens hier op de berg.

Een vrolijke franse groet,

Babs Mollema

Februari 2011

Janna danst op Faithless

Werk aan de winkel…...

Een lange periode heb ik gedacht dat het allemaal wel meeviel, een tweeling. Als mensen me vroegen of het niet veel werk was, riep ik dat ze vooral veel sliepen, lief lachten en af en toe een kik gaven. Dat is lang geleden, de dagen zijn nu op een iets andere manier vormgegeven. Vanaf een uur of 6.30/7.00 komt er geluid uit het kamertje. En daar deze aan onze slaapkamer grenst, wordt door- c.q. uitslapen een luxegoed. Met een lief stemmetje (haar eigen tekst) vraagt Mina of ik alsjeblieft de televisie aan wil zetten. Meestal loop ik dan in een soort half toestand naar de keuken, warm de papfles op (tja het blijft het makkelijkste en beste ontbijt) zet de televisie aan en duik weer terug in bed. Mijn echtgenoot is gezegend met marmot eigenschappen, die slaap heerlijk overal doorheen en ik soes het komende half uurtje langzaam naar de oppervlakte.
Daarna begint het spektakel op volle kracht, mamma leest, vertelt, beantwoordt (vooral veel waarom’s), kleedt aan, maakt ontbijt, ruimt op (het is ongelooflijk hoeveel bende die monsters kunnen maken in een half uur) en probeert zelf te douchen, zich aan te kleden en te ontbijten.

Omdat we een tuin hebben waar geen einde aan lijkt te komen, is ook daar een hoop werk te doen, dus als het weer het enigszins toelaat, verplaatsen we de zitting naar buiten. De dames helpen graag een handje mee, soms van de wal in de sloot, maar het idee is goed. Het assisteren wordt afgewisseld met een rondgang langs de trampoline, verkleedkist, het kippenhok en parcours rijden, de nieuwste hobby. Op de loopfietsjes van Opa Peter en Oma Carla zijn de nieuwe grintpaadjes in de moestuin een zeer welkome track, onder begeleiding van luidkeels commentaar volgen er heftige achtervolgingen. Terwijl ik verwoed de strijd aanga met het onkruid, luister ik met een glimlach op mijn gezicht naar de teksten. Alles komt voorbij; de televisieseries, de voorleesverhaaltjes, de gesprekken tussen Patrick en mij, verzinsels en fantasieën. Ik zie Patrick ook regelmatig zijn wenkbrauwen optrekken bij de woordcombinaties die er worden gemaakt. “Kom we gaan even zeppelinnen”, “Pap wil je even dit op de site nl’en”, hele nieuwe MSN achtige teksten komen aan bod.

Tussendoor worden er pannenkoeken gebakken, tosti’s geroosterd en boterhammen gesmeerd. Soms gaat de televisie weer even aan, maar meestal is de druk om te spelen te groot en vliegt alles weer naar buiten. Dat zal de komende winter wel moeilijk worden, maar gelukkig hebben we het lokaal geïsoleerd en met een Barbiecamper en een Barbievliegtuig is het er zeer goed toeven.

Na een dag spelen, begeleiden en vooral veel lachen, stort ik ’s avonds bekaf op de bank. Om 20.00 gaat het licht uit in hun slaapkamer, helaas nog niet bij de dames. Het tweepersoons bed waar in ze worden geacht te slapen, dient toch echt meerdere doelen; springen, alweer dansen, tenten bouwen, toneelstukjes met de paardjes/barbies/auto’s opvoeren en misschien als de energie op is, ook nog eens slapen. Maar dat gebeurt vaak pas na aandrang van paps en mams, Janna en Mina vallen dan eindelijk om een uur of 21.00/21.30 in slaap. En dan niet lang daarna volgt mamma, na een uurtje lezen in bed, gaat bij mij om uiterlijk 23.00 ook het licht uit.

Mina danst in tuin

Ruimte om te leven…..

Ik merk heel duidelijk dat de meisjes steeds meer ruimte nodig hebben. Als er bijvoorbeeld wordt geschilderd (ook iets wat ze met overgave en veelvuldigheid doen) zijn zowel de tafel als de vloer bezaaid met kunstwerken. Het blijft er niet bij één, productie wordt er gedraaid. Na een fantastische tip van een vriendin (fotografeer wat de moeite waard is, gebruik het daarna om de haard aan de maken) blijf de papierstapel beperkt. Natuurlijk vis ik de hele bijzondere eruit en geef ze een plekje aan de wand, maar ik moet blijven ruimen, anders barst ons huisje uit zijn voegen. En op zich heeft dat ook wel iets, je hebben en houden lekker overzichtelijk laten zijn. Als ik kijk hoeveel spullen we hebben gekregen en verzameld voor, tijdens en na de verhuizing, is het alleen maar verschrikkelijk fijn om daar met enige regelmaat flink de bezem doorheen te halen.

Daarom ben ik ook verschrikkelijk blij met de tuin, onze extra “kamer”. Nadeel is hier de winter die behalve koud ook heel erg nat kan zijn. Behalve de regenjassen en de laarzen, is de noodzaak van een skipak hier geen overbodige luxe. Met min 10 is spelen in de tuin of lekker wandelen een goede optie maar alleen als je warm bent ingepakt. Koude handen of voeten jagen je anders snel weer terug naar binnen.
En ik ben zo graag buiten, zeker hier waar de lucht schoon is en de mogelijkheden om buiten te spelen ongekend. Want waar kan je nu nog spelen in Nederland zonder in de poep te staan, zonder uit te moeten kijken voor de auto’s, een hut te bouwen van alles wat je in je tuin vindt, tot eind Oktober aardbeien en frambozen te plukken en ongelimiteerd kuikentjes te aaien?

Voordeel van de regen is de prachtige groene omgeving waardoor iedere autorit weer een feest is, om iedere bocht lig er weer een prachtig vergezicht te wachten. En ook in de regen is het natuurlijk superspannend om te schuilen in de nieuwe hut, een vuurtje te stoken van de geknipte takken of te springen in de vele plassen. En met het geïsoleerde lokaal hebben we er komende winter een flinke ruimte bij waar we alle spullen lekker kunnen laten liggen, dus dat zal zeker uitkomst bieden.

Mina in locale Sneeuw eten

Waarom…..

Ik was er al voor gewaarschuwd, het WAAROM. Nou ik weet nu dus waar iedereen het over had, mijn hemel wat is dat vermoeiend. De hele dag door ben ik de wereld om hen heen aan het uitleggen. Ik begin meestal met de uitgebreide uitleg, laat deze dan nog een keer horen, waarna de beknopte versie volgt om vervolgens te snauwen dat ik dat toch net heb uitgelegd waarom iets zo werkt/is. Iedere keer neem ik me voor om beheerst en vriendelijk te blijven, maar na de vijf en zestighonderdste keer, lukt dat niet meer. Oh en wat voel ik me dan een slechte moeder, een waardeloos mens met zo weinig geduld.

Maar ja, uit de knuffel en kus acties van mijn dochters blijkt gelukkig dat zij er niet zo over denken, ik ben nog steeds de liefste moeder van de wereld en ze willen nog steeds net zo worden als ik als ze later groot zijn, HA eat your haert out schuldgevoel.

Dus wij gaan weer gewoon door met leven op onze berg, we trotseren koning Winter met de vele vrienden die hier kerst en oud en nieuw komen vieren en genieten.

Hopelijk tot een keer ziens, ondertussen een vrolijke franse groet,

Babs Mollema

Janna danst vol passie

Zon & Water…..

Na een ijskoud voorjaar waarin de winter van geen wijken wist, brak eindelijk de zon door. En hoe, we hebben gesmeekt om een beetje warmte en vooral droog weer. Weken van grauwe sluiers werden slecht sporadisch onderbroken door een dagje droog met een verdwaalde zonnestraal. Maar dan nu toch nog de ZON. Meteen een hittegolf, de mussen storten neer van het dak, maar klagen zouden we niet doen, dus de lippen bleven stijf op elkaar. Ook al klotsten de oksels en was een werkje doen buiten op het terrein een ware veldslag, we genoten! De meiden lagen de hele dag in het nieuwe zwembad, factor 50 en gaan maar.

Ondanks dat het zwemdiploma nog niet binnen is, hebben we toch gekozen voor een groot, niet te diep bad. Groot omdat paps en mams dan ook kunnen genieten van de verkoeling, niet te diep omdat je toch graag van je kinderen wilt blijven genieten. Het gevolg is dus dat er om 7.00 al wordt gevraagd of ze erin mogen, nu is dat bij een dagtemperatuur van zo’n 35 graden echt geen straf, dus na de smeerbeurt werd er geplonsd.
Van een vakantievriendinnetje leerden ze duiken en onderwater zwemmen, ik kan dus nu met de hand op mijn hart beweren dat ze watervreesvrij zijn.

Aan het water

Zon & Vrienden…..

Vriendjes kwamen en gingen, iedere keer stond er weer een nieuwe lichting startklaar te trappelen. Onderling werden binnen mum van tijd de rangen en standen bepaald, wie was de aanvoerder, wie was de meester, wie speelde het kindje en wie ooh wie was zielig en alleen. Want niemand mocht worden buitengesloten, iedereen mocht meespelen, alleen……….. niet in ons zwembad en niet in ons huis. Dit zorgde af en toe wel voor taferelen, omdat het aangeven van je grens in het enthousiasme van het spel wel heel moeilijk is. Regelmatig werd ik gesmeekt of Pietje/Fransje/Klaasje toch echt op hun kamer mocht komen spelen of toch echt met de verkleed kleren aan de haal mochten. De laatste waren “gelukkig” aangevuld door onze lieve vriendin Rosita, we zijn nu een maanprinses, zigeunerkoningin, een sterrendanser en diverse bonte outfits rijker.
Nog even en de kist gaat niet meer dicht.

Want gelukkig, ook wij hebben vrienden die langs komen. Na de verhuizing was de spoeling behoorlijk dun geworden, ruim duizend kilometer blijkt ineens toch een te grote afstand en de wekelijkse telefoonsessies werden al snel twee wekelijks om te verwateren in hooguit één maal per maand. Maar na ruim vier jaar komen er nieuwe mensen in je leven, zoals oud-cursisten die heel dierbaar worden, vaste klanten die toch echt minimaal vijf keer per jaar hun tent komen opzetten (of vluchten in één van de huisjes al naar gelang de grillen van koning Winter)
of gewoon lokale vriendinnen die op een steenworp afstand blijken te wonen (ook al bijna vijf jaar) Dus buiten ons werk in en om het huis, de fotocursussen en de zorg voor de meisjes, ook vermaak en heel veel plezier.

Mina borstelt paard

Zon & Spelen…..

Spelen in je enorme achtertuin, lekker in het zonnetje, veilig binnen gehoorafstand van je moeder, ik vind het een groot cadeau, een enorme luxe. En gelukkig genieten de meisjes er nog iedere dag van, later zullen ze me waarschijnlijk meewarig vragen waarom we in vredesnaam op een berg in Frankrijk zijn gaan wonen, nu zijn ze er nog superblij mee.

Ik merkte het ook weer deze zomer, de ongelooflijke ruimte die we hier hebben, in Nederland zou dat ondenkbaar zijn geweest, financieel niet mogelijk. Maar hier kan het wel, veel werk aan onderhoud, maar ook heel veel levensruimte. We kunnen ook echt dwalen door het kampeerbos, de meiden en ik. Op onze rug de schapenwolkjes van vorm voorzien, zo’n jeugdsentiment voor mij. En als ik de dames bezig zie, met hun nieuwe loopfietsen de berg af, scharrelend in de moestuin, zingend in de kastanjeboom, achter in het bakje of op de tractor met pappa, wat een vrijheid. Dan voelen wij ons echt god in Frankrijk, zo’n rijkdom.

Janna eet ijsje

Zon & Klussen…..

Ons zandstrand is niet gelukt voor de zomer, te veel losse eindjes die nog even aan elkaar moesten worden geknoopt. Het is echt ongelooflijk, ieder jaar verkijk ik me er weer zo verschrikkelijk op. Je kan hier niet even iets doen, zoals je voor je boodschappen tenminste een halve dag kwijt bent, voor een klus reken ik al snel op twee en een halve dag, zo niet langer. Ook al is het werk voor een paar uurtjes, er komt hier altijd wat tussendoor. Omdat het terrein zo groot is en we er ieder jaar naar streven het nog beter te maken, verzand je al snel in pielemozen op de details. Een voorbeeld, na drie jaar klungelen met de verf op het Chalet, besloot ik in een opwelling om deze even af te timmeren. Nou met 35 graden in de bloedhete zon ben je snel uitgeklust, resultaat weken lang een half afgetimmerd huisje. Gelukkig lieve begripvolle gasten, maar toch, ahum.

Dus dan schuif je alles maar op naar de koelere maanden, ware het niet dat koel hier gewoon steenkoud is. En met bevroren vingers begin je ook niet echt veel. Ach, we hebben gelukkig de tijd, ik krijg steeds meer de Franse mentaliteit dat het ook morgen kan, dus genieten we ondertussen gewoon van wat we hebben. En maken wilde plannen voor hoe het moet gaan worden. En wat we halen, halen we, lukt het niet, tans pis!

We gaan nu weer op naar een nieuw schooljaar, na een welverdiende vakantie in “eigen” land.

Paardrijden

Tot de volgende column, een zonnige franse groet,

Babs Mollema

Buiten spelen

Vakantiepret

Om de vakantiepret te verhogen gaan we een heus zandstrandje aanleggen bij ons meertje. Water is al pretverhogend maar in combinatie met zand is het pas echt een feestje. Als ik naar de afgelopen vakantie op Corsica kijk, weet ik het zeker. Geef het volk water en zand, af en toe wat te eten en drinken, als extra een ijsje op zijn tijd en zie daar GELUK! Het gaat ons een hoop gesleep kosten, het bospad naar het meertje is steil en honderd meter lang, maar dan hebben we er weer een nieuwe attractie bij.

De grote vakantie

Want de grote vakantie is weer in aantocht. Voor mijn meisjes een feest, iedere dag, wel twee maanden lang, allemaal Hollandse kindjes op de camping. Eindeloos spelen en plezier maken, trots stappen ze in het rond om ”hun” tuin c.q. bos te laten zien en te laten ontdekken door de nieuwe vrienden. De geheime hut, de aardbeien die ze zelf hebben geplant, de poezen en natuurlijk de kippen met hun eitjes in het hok.
Er wordt uitgelegd hoe alles werkt (kleine potjes hebben hele grote oren…..) en vooral ook goed gewezen op alles waar men NIET aan mag komen. Er blijven namelijk nog wel wat dingen privé, al is de scheidslijn dun en snel overtreden.

Misschien is dat ook wel hun geluk, vanaf hun geboorte (en ook al daarvoor) moest en moet er gedeeld worden, de ruimte, paps & mams, het speelgoed, alles wat ze tegenkomen. Daardoor is de stap om het ook met anderen te delen wat kleiner, ook al sluit het grote tranen af en toe niet uit, sommige dingen blijven heel persoonlijk. Maar ze zijn zeer voor rede vatbaar en na een uitleg dat de andere kindjes er echt wel mee mogen spelen, is het leed meestal van korte duur. Gelukkig is het terrein ook groot genoeg en wacht er een stukje verderop weer een nieuwe uitdaging.

Want dat is iets wat me verwondert en ontroert, die veerkracht, die vindingrijkheid, echt ongelofelijk. Het ene moment worden bijkans de haren uit elkaars hoofd getrokken om maximaal twee minuten later weer in elkaars armen te liggen om te gaan trouwen zoals ze het zelf noemen.
Nooit, nooit nooit ga ik meer met jou spelen, ik vind je echt ontzettend stom, gemenerik, ik ben echt heel kwadelijk op jou………….. Kom laten we pappa aan het schrikken gaan maken, boeh……. De beste vriendinnen zijn het die twee, wat een geschenk.

In stal spelen

Grote mensentaal

Iedere keer als ik naar ze kijk of luister, neem ik me voor de bijzondere uitspraken op te schrijven of te onthouden. Natuurlijk vergeet je dat in de vaart des levens te doen, maar zo af en toe is er gelukkig weer een moment om er bij stil te staan.

Jomens, nu moeten lullie echt naar mij luisteren…… Nee mamma, geef mij pappa maar even aan de telefoon, dan leg ik hem zelf wel de situatie uit….. Nee mamma echt niet, gewoon even niet kijken, ik heb helemaal echt niets achter mijn rug, kijk maar gewoon even niet……Dat is niet aan jou Mina/Janna…….. Zomaar een greep uit de dagelijkse gang van zaken.

Vooral Mina is verbaal erg sterk, ik hoor mezelf echt letterlijk terug, het wordt nu helemaal tijd om extra op mijn woorden te letten. Maar ze zijn ook zo lief, als ze vermoeden dat het een woord is dat op het randje is, vragen ze het altijd: Mam is dit een stout woord? Wat dat betreft is het een zegen dat we in Frankrijk wonen, grove taal krijgen ze al helemaal niet mee. In het Frans begrijpen ze het (nog) niet en in het Nederlands komt het gewoon niet langs. Ik zweer bij Nederland 3 en DVD’s van Pippi Langkous/Kikkerdril en andere leuke kinderspeelfilms. Natuurlijk sluipen langzamerhand ook Barbie en de Winx’s dit huis in, maar meestal staat de t.v. uit, dat doen ze tegenwoordig zelf met de mededeling:
Zo nu gaan we spelen en als we spelen hoeft de televisie niet aan……

Spelen

En spelen dat doen ze graag en vol overgave. Sinds onze vorige visite in Nederland zijn we verkleed kleren rijker, een hele hutkoffer vol. Prinsessen gewaden, glitterjurken, hoge hakken, kroontjes, glimjuwelen, het zijn net eksters die dochters van mij. Geef ze een kartonnetje met speldjes en ze kiezen er onafhankelijk van elkaar de felste en meest kitscherige uit. Tenminste drie keer per dag wordt er verkleed, hele toneelstukken worden opgevoerd, liederen ten gehore gebracht en staande ovaties geëist. Want zonder publiek is het toch minder leuk, ik wordt er zelfs om 7.00 ’s morgens voor uit mijn bed gehaald, jippie! Braaf zit het klapvee klaar bij voorstelling nummer ??? De ooh en aah zijn niet van de lucht en ook vriendinnen die langskomen moeten er aan geloven.

Zo zijn we met kerst getrakteerd op het bijbelverhaal, compleet met kindje Jezus (die zich lang achter een stoel heeft moeten verstoppen tijdens de voordracht van zus) en natuurlijk zijn ook de prinsessen en combinatie met gemene heksen bruikbaar materiaal. Er gaat hier heel wat dood en herrijst vervolgens spontaan om zich in een schalend lied te verheffen. Gelukkig hebben we geen buren die we lastigvallen met het lawaai, al zullen onze gasten zich af en toe vertwijfeld afvragen of we wel helemaal normaal zijn. Maar ja geen beter excuus om weer kind te zijn, dan je eigen kinderen vermaken, toch?!

Samen rennen

Samen en alleen

Met elkaar is het leuk spelen maar ook naast elkaar is het fijn. Steeds vaker gaan ze hun eigen weg, Janna kan uren kleuren, tekenen en boekjes lezen, Mina speelt met de paarden hele wedstrijden na. Het kan rustig voorkomen dat ze naast elkaar aan tafel zitten, helemaal opgaan in hun eigen ding om het volgende moment over te schakelen en weer samen een spel te beginnen. Ik probeer altijd zo onopvallend mogelijk hun bezigheden te volgen, het zijn voor mij echt geniet momenten. Nu ze wat groter zijn en door school steeds zelfstandiger worden, krijg ik meer adem en wil juist weer meer met ze bezig zijn.

Dus ik kijk en kijk, blijf genieten van mijn meisjes en van het goede Franse leven op onze berg.

Tot de volgende column, een hele fijne zomer!

Aan het Noordzee strand

Mijn theorette……….

Mijn theorette zie ik bevestigd; kleine kinderen moet je niet blootstellen aan teveel indrukken. Ik heb er de eerste twee jaar van hun leven bewust voor gekozen om ze zo min mogelijk heen en weer te slepen, hooguit een keer per maand kwamen ze het terrein af, geen televisie, niet teveel mensen en ondernemingen tegelijk en heel veel slapen. Als ik naar kinderen kijk om me heen in Nederland zie ik hele actieve, altijd drukke kinderen. Tenminste twee sportclubjes, naschoolse opvang, in het weekend leuk met de kids erop uit, het leven van een klein kind is vol en druk. Nu hebben kinderen natuurlijk een uitlaatklep nodig, ze moeten kunnen rennen en springen, gewoon kind kunnen zijn, maar als datzelfde kind zo wordt overvoerd met prikkels is de “diagnose” zo gesteld.

Wat dat betreft ben ik extra blij met onze keus om in Frankrijk te gaan wonen. Zelf zou ik waarschijnlijk ook wel eens zijn gezwicht voor even gezellig een koffietje doen met vriendin X op de Noordermarkt in Amsterdam of toch even bij vriendin Y langs om te buurten. Tja dan neem je je meiden toch maar wel mee, wat dat betreft neemt Pebru mij tegen mezelf in bescherming, haha. Hier kan dat gewoon niet, je zit ten eerste minimaal een half uur in de auto voor je ergens bent en nu ze naar school gaan, zijn er al vier dagen van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat gevuld.

Om iets voor achten worden ze opgehaald, eerst spelen ze dan een tijdjes op het schoolplein, gaan naar binnen (in de rij) om na de toiletbezoek te gaan verven, tekenen, kleien. Ik heb nu al drie grote A3 schriften met al hun kunstwerken, de juf verzameld alles, legt het vast op de foto, die ze vervolgens ook weer in het schrift erbij plakt, superleuk! Om 12.00 is het etenstijd, driegangen warm en alles gaat (moet) op, na het eten wordt er geslapen met z’n allen op de grond in de gymzaal en om 15.00 gaan de activiteiten weer verder; zingen, woordjes leren en natuurlijk tekenen, verven, plakken, knippen, mijn kunstenaartjes in de dop. Om 17.00 gaan ze weer met de schooltaxi naar huis, waar ze door ons om 17.30 met open armen worden ontvangen. Lange dagen op maandag & dinsdag, donderdag & vrijdag.

Clubjes daar talen ze nog niet naar, misschien dit jaar op balletles op woensdag, maar dat is hier dan ook geen schooldag, ze zijn dan de hele dag vrij. Maar als we het nog een jaartje kunnen uitstellen is het ook prima, school is op zich vermoeiend genoeg en zoals ik al schreef, teveel indrukken vind ik echt niet nodig. In de tussentijd doen we het met het balletboek en de bijbehorende DVD, er wordt hier heel wat afgeoefend.

Danseressen

De lieve goede Sint………

Ook al is hij weer hoog en breed terug in Spanje, hier in Pebru heeft de beste man een weergaloze indruk gemaakt. Samen met de bijdrage uit Nederland in de vorm van pietenpakken en een heuse Sinterklaasmantel liep de feestvreugde op tot tropische temperaturen. Schoenen werden gezet (en nog steeds, de rasoptimisten), liederen uit volle borst werden en worden nog dagelijks gezongen en het bezoek aan school wat ik heb afgelegd moet als het aan de meisjes ligt nog zeker worden overgedaan.

Ik heb op school verteld over Sinterklaas, kompleet met strooigoed (werd zeer goed ontvangen….) en groot zoekplaatjesboek waar alle kinderen iets of iemand konden aanwijzen. Janna Lotte en Mina Marie staan sowieso al in de belangstelling als buitenlanders, als reusachtige blondines en vooral als anders. De Fransen zijn niet zo knuffelig, zo open en gevoelig met hun kinderen als wij. Daarom vond ik het een goed idee om de meisjes eens op een positieve manier apart te laten zijn. En dat is gelukt! Zeker nadat er een paar dagen voor pakjesavond een lunch is geweest met tafelkleden, ballonnen, bordjes, kopjes en heel veel lekkernijen, allemaal van Sinterklaas. Ze zijn er niet meteen de meest populaire dames van de school door, maar ze worden in ieder geval ook op een leuke manier benaderd. Anders zijn ze en zullen ze blijven, maar ik hoop dat ik op deze manier een positieve draai heb kunnen geven aan hun apart zijn.

Mina piet en Janna Piet

Zindelijk of toch niet ……..

Sinds de meiden naar school gaan, gaat het op en af met de zindelijkheid. In principe zijn ze helemaal zindelijk, ook ’s nachts maar door de indrukken, de vermoeidheid en misschien ook wel de druk van het moeten, wordt er nog wel eens een plasje “vergeten”. Het valt er dan ineens uit en ook ’s nachts houden de ongelukjes het bed niet droog. Ik wil er absoluut geen drama van maken, denk dat als ik er een te grote kwestie van maak, het onnodig belangrijk wordt , dus de luier gaat ’s nachts om “alleen voor de ongelukjes” zoals ze het zelf noemen. Ik hoop dat als ze straks helemaal in hun schoolritme zitten, deze weer gewoon droog blijft en ze zich weer te groot gaan voelen om een luier om te doen.

Oeps...plasje op de grond

Spenen en luisteren …….

De speen is voor mij een bron van ergernis. In principe woont hij in bed, mag er alleen uit bij groot pijnlijk verdriet of leed, maar de dames weten de regels goed naar hun hand te zetten. Het valt me vooral bij Janna op dat die echt kan spelen met drama, hartverscheurend kan huilen om er net zo plotseling weer mee op te houden als ze inziet dat er geen reactie volgt. Mina laat zich wat makkelijker leiden, die zoekt veel minder de confrontatie op waar haar grote zus naar het lijkt expres de strijd aangaat.

Ook hierin zie ik mijn opvatting gestaafd, kinderen hebben grenzen nodig van ouders, een duidelijke ja en nee, tot hier en niet verder. Natuurlijk heb ik wel eens de neiging om watjes in mijn oren te stoppen of juist toe te geven als Janna krijsend op de grond ligt, maar juist als ik sterk blijf en haar volledig negeer (af en toe wel uit mijn ooghoek gluur of ze zich niet bezeert….) zie ik onmiddellijk resultaat. Door haar te laten razen en er daarna samen over te praten, haar uit te leggen dat ik ook nee mag zeggen en haar te vragen mij uit te leggen waarom ze nou zo boos werd, krijg ik een berouwvol, lief kindje terug, die de volgende keer wel meteen luistert. Ook ik zal zeker fouten maken, ik leg de dames dan ook regelmatig uit dat ik het echt niet leuk vind om met een harde stem te praten. Maar zwakke momenten ken ik ook, aan mijn geduld zit af en toe ook een einde, soms wil ik gewoon even geen moeder zijn, dan ben IK er gewoon aan toe dat de kinderen naar school gaan.

Maar ach met vallen en opstaan krijg ik het wel onder de knie, ik probeer ze met plezier groot te brengen en heb natuurlijk aan mijn grote liefde een enorme steun in de vorm van wolf, paard, knuffeldier, dokter pappa, DJ, vooral zo ’s avonds om een uur of zeven, als de energie mij even verlaten heeft en de bank mijn naam uitschreeuwt.

Tot de volgende column, een hele koude winterse franse groet,

Babs Mollema

Met tweeling vrienden

Op vakantie……

Eindelijk, eindelijk was het dan zover, we gingen op vakantie. Pappa Patrick had de dames al een jaar lang gek lopen maken, iedere keer als ze op pad gingen vroeg hij: “waar gaan jullie naar toe?’ Het antwoord daarop was steevast “wij gaan naar Corsica!” En nu was het dus zover, na een ochtend op school kwamen we ze halen met een volgepakte auto en gingen op weg naar Toulon vanwaar de boot ons in de nachtelijke uurtjes zou overvaren naar het ruige eiland. We waren er 5 jaar geleden al geweest met onze huwelijksreis en hadden besloten gewoon weer naar hetzelfde appartementen complex te rijden in de hoop op een vrij huisje.

Onze meiden zijn echt helden in de auto, geen onvertogen woord, geen ruzie (herinner me nog levendig de bloedige veldslagen op de achterbank met mijn zus…..) maar alleen gezang en een tukje op zijn tijd. Ze zijn natuurlijk gewend om te rijden, twee maal per jaar gaan we naar Nederland en even een boodschap doen, betekent hier tenminste een half uur heen en een half uur terug in de auto. Maar dan nog, de DVD speler werd niet genoemd, de cadeaustickers werden enthousiast overal opgeplakt en bakken met kiwi, appel en sapjes verdwenen in de lijfjes.

Nadat de Tom Tom ons een wel heel rustieke route had aangeprezen, belanden we na drie uur binnendoor op de snelweg over de brug bij Millau. Wat een fenomenaal uitzicht, echt een kunstwerk, gemaakt door het architectenbureau dat is mede opgezet door Monsieur Eiffel, jawel van die bekende toren. De dames hebben dit niet of nauwelijks meegekregen, de binnenkant van hun ogen was iets belangrijker…….

Om 19.00 waren we in Toulon waar we wat hebben gegeten. Janna en Mina zijn dol op uit eten en vragen ook regelmatig wanneer we weer naar een restaurantje gaan, nou dat was dus nu. Een idioot groot bord met frietjes en een hamburger, een glas cola en een ijsjes later togen we op weg naar de boot. Wat een avontuur, zo’n grote boot, gingen we echt met de auto in de buik??? Het is en blijft genieten om die enthousiaste kinder koppies te zien, ze straalden zo dat ze bijna licht gaven.

Op de boot aangekomen naar onze hut, waar het stapelbed werd uitgeklapt, de meiden na een rondleiding over de boot zich neervlijden in het onderste bed en na veel vijven en zessen een uur later helemaal kapot in slaap vielen. Met zoveel indrukken is het natuurlijk ook wel heel erg moeilijk om gelijk de slaap te vatten. Maar wetende dat om 6.00 de volgende ochtend de scheeptoeter ons lieflijk zou wekken, moest er echt geslapen worden. Mams ging dan ook gelijk mee op stok, pappa wilde nog even de benen strekken op de boot.

Helaas ging er om 6.00 geen toeter, Patrick schrok wakker omdat hij het gevoel had dat de boot vaart minderde en concludeerde nadat hij uit de patrijspoort had gekeken dat we al in Bastia waren en nog 10 minuten hadden om bij de auto te komen. Snel alles bij elkaar gepakt, kinderen in de kleren en rennen naar de auto. Gelijk mochten we starten en de boot afrijden. Om ons heen veel verdwaasde gezichten met vastgeplakt slaaphaar en verlaten auto’s wachtend op hun “uitgeslapen” inzittenden.

Na een ontbijt onderweg door naar wat hopelijk ons appartement zou gaan worden. Het laatste vrij huisje, nummer 25, werd van ons. Uitzicht over het zwembad met op de achtergrond de zee en het strand, bijna 30 graden en een stralende zon…………….. de vakantie was nu echt begonnen.

Voor Janna en Mina braken er twee weken aan met zwemmen, zonnen, ontdekken en heel veel nieuwe dingen leren. Na de tweede dag was het pierenbad al niet meer interessant, gewoon met bandjes om en een zwemband met handgrepen samen met paps en mams in het diepe, dat is veel leuker. Toen daar na een paar dagen ook nog de zwemvliezen bijkwamen, viel de zwemband gelijk af, kon de pret helemaal niet meer op, binnen no time was de oversteek van het 20 meter lange bad gemaakt, springend vanaf het trapje gingen ze luidlachend koppie onder en samen met pappa vanaf de kant het water in was eng maar vooral heel erg leuk.

Met mama in zwembad

Ook het strand was na een aanvankelijke wenperiode een groot succes. Hele kastelen werden nagebouwd, Tour de Merle is er niets bij, met veel ijver werden beurtelings Janna en Mina ingegraven en de duinen met alle zandpaadjes werden al snel onveilig gemaakt door de schavuiten “hallo hier ben ik, wanneer kom je me neersteken, ridder Janna?” Ook je zus ondergraven is echt heel leuk, en als ze dan ineens echte borsten krijgt, haha.De twee meegebrachte kinderstoeltjes deden prima dienst als uitkijk-, zonne-, en eetstoel. Naast de stretcher van mamma was het goed toeven en de koelbox ging open en dicht, open en dicht. Na deze vakantie weet ik het echt helemaal zeker, als je kids zich vermaken, heb jij ook eindelijk eens de tijd om iets te lezen of gewoon te lummelen. Dus ook bij ons meertje komt er een strandje, lekker scheppen en kliederen met water, meer heb je echt niet nodig.

Janna aan zee Zand graven Papa en Mina

‘s Morgens begonnen de dames met een DVDtje, mamma nog halfslapend ernaast, tja hier thuis zet ik ze neer, maak iets te drinken & eten en verdwijn weer even naar bed, maar in een appartement met onderburen die 7.00 op vakantie geen wektijd zouden vinden, vond ik dat ik wel toezicht moest houden op het gespuis. De DVD was 10 minuten interessant, schilderen wilden ze, muziek luisteren en zwemmen in het zwembad. Of lekker heen en weer rennen, springen op bed of pappa wakker kietelen. Hier thuis krijgen ze al alle aandacht van ons, maar pappa die nu echt 24 uur per dag ook aanwezig was, zich gewillig liet toedekken met zand, samen met hen ging haaien snaaien, ijsjes halen en monster spelen, dat is pas feest.

Kortom niet alleen zij maar ook wij hebben genoten, we zijn inmiddels weer terug op de berg, van de stralende zon in de druilerige herfstregen, de eerst gasten zijn alweer gearriveerd, de lessen weer begonnen, maar nog steeds tovert de naam Corsica een glimlach op ons gezicht. En dat is toch wat je wilt als je terugdenkt aan een tijd waar je zo lang naartoe hebt geleefd.

In de stad Porto Vecchio

Dus wij gaan uitgerust en vol nieuwe plannen de winter in, nog even en Nederland staat alweer op de agenda, waarschijnlijk tegen die tijd met Frans sprekende mademoiselles…….

Tot ziens en/of schrijfs, een herfstachtige franse groet,

Babs Mollema, Oktober 2009

Twee actrices

Dametjes op en top….

Mijn zusje vindt in onze dochters dankbaar aftrek voor de meisjesspullen, het zijn net kleine eksters, alles wat glanst en blinkt pikken ze er zo uit. Een kartonnetje met speldjes waarvan er eentje glimt, bingo! En zo werd de nieuwste aanwinst, flamenco schoenen, ook als een trofee binnengehaald. Ze hebben er twee dagen mee aan geslapen in bed. Ook dat was trouwens weer typerend voor de dames, over de keus tussen de gouden en wit met rode stippen werd geen verkeerd woord gezegd, laat staan over geruzied, Janna trok onmiddellijk de gouden glimmers naar zich toe terwijl Mina haar hart verloor aan de stippenschoenen.

Mina met schoenen met stippen

Het grote bed….

Tja het moest er toch van komen. Bij terugkomst uit Nederland was het ritme van de dames zo ontregeld dat het middagslaapje er helaas niet meer inzat. In ruil daarvoor sliepen ze nu echt door en kozen er zelfs voor om bij elkaar in bed te slapen. Twee lange lurven in één klein babyledikant, je omdraaien was er niet meer bij, als sardientjes in een blik hebben ze het vijf nachten achter elkaar volgehouden. Toen was voor mamma de maat vol en heb ik ze, zeer pedagogisch onverantwoord, de hele dag voor de televisie gezet en ben begonnen aan het grote karwei; het omgooien van de kamer en het neerzetten van het grote bed. Alles moest om en dan kom je ook allerlei speelgoed, kleding en heel veel overbodige rotzooi tegen die meteen aangepakt moet worden, althans zo werk ik. Na een dag doorspitten, stond het bed daar en toen begon het feest. Slapen……………… wat is dat? Springen, dansen, lachen, zingen, heel veel pret maken en vooral niet slapen. Gelukkig waren ze na een week gewend en ondanks dat we nu al weer even wat verder in de tijd zijn, blijft het grote lol om naar bed te gaan. Inslapen duurt gewoon even, daar hebben we ons maar bij neergelegd.

Paardenmeisjes….

Paarden, er wordt van gedroomd, er wordt over gezongen en er wordt gesprongen over heel wat denkbeeldige hindernissen. Iedere avond voor het slapengaan maken ze zich op voor de paardenwedstrijd die de volgend dag zal plaatsvinden. Toen ik dus op een rommelmarkt voor een zacht prijsje twee echte paarden-caps kon kopen, was het plezier dan ook niet te stuiten. De caps wachtten hetzelfde lot als de schoenen, hier moest mee geslapen worden. Uiteindelijk zijn we gelukkig tot een compromis gekomen, de caps lagen aan het voeteneind van het grote bed, zij bewaakten de dames in hun slaap. Samen met hun stokpaardjes zijn er vele rondjes om de moestuin gereden en de spiegel is regelmatig aangedaan onder bewonderende uitroepen. En zelfs Janna, die toch echt geen willig fotomodel is, stond te poseren zo trots als een pauw.

Janna paardrijd meisje

Op de trampoline….

Voor hun verjaardag hebben de dames een trampoline gekregen, wat een lol. Eén van drie meter rond met een vangnet, echt waanzinnig leuk. Ook moeders heeft al wat sprongen gewaagd en is vooral besprongen door de dames. Want ook op de trampoline kan je hindernisje spelen, dat daarbij de hindernis af en toe wordt verpletterd……. “ach dat geeft niet mamma, dat gebeurd als je speelt…” Vol overgave wordt er gesprongen en gedanst, medegasten worden uitgenodigd voor een springfestijn en zelfs de oma’s moeten eraan geloven. Een succesvol verjaarscadeau, absoluut!

Rare meiden

Overlast….

Onze gasten zullen zich weleens afvragen wat er toch in vredesmaan gebeurd daar boven.
Wij kennen geen traditioneel rustig naar bed brengen, bij ons wordt er gezongen en beklommen, van zeven tot half acht is het speel”uurtje” met pappa. Afhankelijk van de stemming is Patrick patiënt, een wild paard, een stoeimaat in het grote bed of een boef die moet worden vastgebonden en overwonnen. Dit gaat gepaard met veel gegil en ook gelach en zorgt ervoor dat om half acht als ik het licht kom uitdoen en vaders kom redden, ze over het algemeen redelijk uitgeput zich overgeven en vrij snel gaan slapen of na het lezen van een boekje zelf het licht uitdoen en op reis gaan naar dromenland.

Ach ze groeien en bloeien, vermaken zich opperbest en worden gelukkig een stuk zelfstandiger, de blokken aan mijn been zijn zachte balletjes geworden, wendbaar en plooibaar, stout maar gelukkig ook heel erg lief en vertederend. Wij gaan na het seizoen voor het eerst op vakantie naar Corsica, maar daarover meer de volgende keer.

Tot ziens en/of schrijfs, een zonnige franse groet,

Babs Mollema, Juli 2009

De tuinmeisjes

Bang voor… Met dit mooie weer is het leven goed, de meisjes zijn dol op buitenspelen en doen dat dan ook met veel overgave en plezier. Ik ben een makkelijke moeder in die zin dat ik geloof dat het heel gezond is om flink vies te worden, om zelf uit te vinden dat je kan vallen en ook weer op kan staan en dat jezelf (samen met je zus) leren vermaken heel belangrijk is. Het geeft mijn dochters dan ook het vertrouwen dat de wereld een plek is om te ontdekken. Ze zijn nergens bang voor. Ja voor auto’s (dat hebben we er wel ingestampt) maar gelukkig is het in ons dorp alleen de postbode die iedere dag aankomt en omdat we het laatste huis van het gehucht zijn aan een doodlopende weg, zijn het alleen onze eigen gasten die voorzichtig aan komen rijden.

Spiegeltje aan de wand

Potjes In hun blote kont helpen ze mij met onkruid wieden, timmeren er lustig op los en rennen rond tussen de inmiddels drie potjes om daar afwisselend water, een plas of een poep in te doen. Met dit weer is het een prima oefening om zindelijk te worden. Als ik Mina geen luier om doe geeft ze het zelf aan en inmiddels volgt Janna ook haar voorbeeld en gaat pijlsnel op zoek naar het potje als de behoefte zich aandient. Gewoon in hun eigen tempo, dwingen heeft, zeker bij mijn oudste dochter, helemaal geen zin en ongelukjes in de tuin zijn goed voor het gras zullen we maar denken.

Janna wordt zindelijk

‘Sorcières’ Ook het kampeerterrein is inmiddels aan de inspectie van de gezusters ten prooi gevallen.
Alle hoeken zijn bekeken en onderzocht, alle boomstronken en stenen beklommen en trots worden mij dagelijks wilde viooltjes gepresenteerd (of gewoon de narcissen en tulpen uit de tuin…) Als buurjongen Jean (10 jaar) zich laat zien wordt hij stevig gebruikt als trekpaard, schommelassistent en springkussen. Met z’n drieën wordt er heel wat afgelachen en vooral afgemat. De lieve schat komt dan ook regelmatig even uitzuchten en roept dan vertwijfeld dat hij ze echt fantastisch vindt maar dat het toch wel heel erg vermoeiend is, twee van die kleine “sorcières”. Ik kan dan alleen maar bevestigend glimlachen. Maar ja ik heb dan ook de handjes even vrij om rustig mijn klussen te doen.
Zijn tweelingzus laat zich vooral zo min mogelijk zien, die houdt niet van bewegen en al helemaal niet van inspannen. Ook bij deze tweeling is het verschil enorm. Twee gezinnen in één gehucht in Frankrijk en allebei met een tweeling, zou het het water zijn?

Varkens We hebben de eerste festiviteiten ook al achter de rug. In Laroquebrou wordt ieder jaar rond eind februari het varkensfeest gehouden, de Mangona. Groots wordt er uitgepakt met alles wat ook maar in de verste verte met een varken te maken heeft. Natuurlijk is alles om op te eten gemaakt van varkens, maar ook varkens natekenen, knuffelvarkens (echte kleine biggetjes), een levensgroot bloemenvarken en een heuse varkensrace waarbij er vijf varkens met rugnummers door een soort parcours worden gejaagd, staan op het program. Ook was er dit jaar een heuse kinderachtbaan. Na aanvankelijke vrees dorst Mina Marie toch met Janna Lotte mee te rijden om er vervolgens nooit meer uit te willen. Aan het eind van de helaas wat druilerige dag zaten de dames tevreden dromend over varkens achter in de auto.

Berg De tripjes naar Nederland zijn weer gemaakt, zoals jullie konden lezen waren we er rond de jaarwisseling en omdat we die keer allemaal ziek in bed lagen, hebben we het nog weer even dunnetjes overgedaan. Het nadeel van zo’n reisje is dat je veel te veel wilt doen en veel te veel mensen wilt zien in een hele korte tijd. Wij waren dan ook blij dat we met een volgeladen auto weer heerlijk terugreden naar onze berg. Ikea en de Hema zijn met diverse bezoekjes vereerd, we hebben weliswaar sinds januari een Hema in Parijs maar dat is nog steeds vijf uur rijden, da’s toch wat anders dan vijf minuten op de fiets…

Case Bleu Dus met de zomer in aantocht en een zon die zich vaak laat zien, gaan wij lachend ons seizoen tegemoet. De kredietcrisis heeft, na de aanvankelijke dip in januari, ons gepasseerd en vol goede moed met een gevulde agenda gaan wij onze avonturen weer aan. Ik leg de laatste hand aan een nieuw onderkomen, Patrick heeft de grote lijn opgezet en ik werk deze af, zo staat er straks alweer een prachtig huisje, de Case Bleu. Onze meiden kijken uit naar de nieuwe gezichten, alle kindjes (zo noemen ze de cursisten) die pappa weer gaat lesgeven en die zij gaan entertainen. En natuurlijk naar alle kleine campinggastjes die hun speelgoed weer gaan uittesten. Ze zijn weer een jaar ouder, een jaar mondiger en wijzer. Nu kunnen zij vertellen waar de eieren vandaan komen, wat de leukste klimboom is en wie er op theevisite mag komen.

Tot ziens en/of schrijfs, een zonnige franse groet,

Babs Mollema, April 2009

Mina zingt in de sneeuw

Ik had zoveel plannen, even het huis afschilderen, het Chalet en de Caralet nog meer verfraaien, lekker in de tuin werken (veel te koud), kortom een hoop wat blijft liggen. Ja in de uurtjes dat ze slapen, want dat doen ze gelukkig nog steeds van 13.00 tot 15.00. Ik moet ze dan ook echt wakker maken en me niet laten verleiden door te denken “ach laat ze nog maar even liggen”, dan is het ‘savonds bal. Met geen stok naar bed te krijgen, nog één filmpje, nog één dansje, vooral Janna is een kei in het allerliefst kijken en de meest stoute dingen doen. Haar smekende blik doet de meest onverstoorbare ijsschots smelten, wat heel heerlijk toetje heeft dat kind.

Ze vragen een hoop begeleiding, ook al zijn ze heel zelfstandig. Willen samen spelen, samen kleuren, samen plakken, samen knippen, samen lezen, samen dansen, samen zich opmaken, ga zo maar door, vooral samen met mamma en gelukkig ook pappa. Als het droog is, weet ik niet hoe snel we naar buiten moeten gaan, lekker ravotten in de buitenlucht, spelen met de kippen en de, nota bene midden in de vorstperiode geboren, kuikentjes. Wat hebben we hier dan een ontzettende mazzel, stel je voor als je het op een bovenwoning moet doen. Op de dagen dat het regent, wil ik ook wel eens de televisie als redmiddel inzetten, eigenlijk vind ik het jammer, maar ach ze vinden het erg leuk en mamma heeft ook even een adempauze.

Mama helpen met haar make-up

Die moeheid, daar heb ik me echt in vergist. Sinds een maand slapen ze ‘snachts door, eindelijk bijna 2,5 jaar oud en dan nu om 7.00-7.30 wakker. Ik geef ze dan een fles en een schone luier (ja die is weer helemaal terug) en mamma gaat nog even liggen, terwijl de schurken zich nog een uurtje vermaken in hun kamer. Daarna volgt eerst 10 minuten puin ruimen, alles is omgekeerd, de krijtjes, boekjes, duplo en de rest wat ze in hun handen krijgen, liggen door de hele kamer. In het speeluurtje klinken er regelmatig luide gillen, gehuil, troostende woorden en hard gelach, het wisselt zich in een hoog tempo af. Maar ze kunnen zichzelf vermaken, ook al gaat dat met vallen en opstaan. Als ze er echt niet meer uitkomen, lopen ze naar onze slaapkamer toe en vragen om hulp, ik ben trots op ze.

Naar het circus

Want dat is en blijft, de verwondering om die fantastische kinderen, is dat echt uit mijn buik gekomen? Ze zijn zo verschrikkelijk leuk, ik kan zo ontzettend met ze lachen.
Soms als ik naar ze kijk, kan ik echt overvallen worden door zo’n geluksgevoel. Mina Marie die hele verhalen vertelt over “Kleine Witje”, fantastische avonturen beleeft het paardje samen met haar, de grootste wens is dan ook paardrijden, die vraag word me per dag zo’n tig keer gesteld. Janna Lotte is de grootse charmeur die er bestaat, heel voorzichtig legt ze haar handjes om mijn gezicht, trekt het met een ruk om en zegt met haar allerliefste glimlach “Janna mag echt wel nog een koekje, ja dat mag Janna echt hoor mamma”. Tja zie dat dan nog maar eens te weigeren.

Met een franse Sinterklaas

Maar dus ook moe en ik merk dat mijn dagelijkse leven door mijn vingers glipt, ineens is er weer een week voorbij, ineens is de koelkast weer leeg en mag ik me opmaken voor mijn wekelijkse uitje van de berg af, boodschappen doen, jippie! Tijdens deze maanden mis ik mijn vriendinnen, mijn oude werk, mijn leventje voor ik moeder was. Gelukkig maar met vlagen en omdat alles zo snel gaat is het zo weer voorjaar en zomer, komen de gasten weer aan en daarmee ook de bedrijvigheid die ik zo heerlijk vind, de afwisseling door iedere week nieuwe gezichten. Voor nu gewoon even op de kiezen bijten, ook deze periode gaat voorbij, straks is hun speelhoek klaar en hebben we allemaal weer een beetje meer ruimte om te leven.

Eerst weer even naar Nederland, lekker naar Opa Peter en Oma Carla, dat gemis zal altijd blijven ondanks dat we elkaar veel spreken en ongeveer iedere drie maanden zien. We hebben heel bewust gekozen voor een leven in Frankrijk, ik zou ook echt niet terug willen, maar wat kan Nederland toch ver weg lijken. Nu de gezondheid van mijn moeder niet optimaal is en ik haar het liefst iedere dag even zou willen knuffelen, voel ik me mijlen ver weg verwijderd. Gelukkig heb ik het zo druk dat de drie maanden zo om zijn en we weer heerlijk kunnen genieten van alle aandacht!

Mina veilig bij mama

De reserveonderbroekjes gingen in de tas en de volgende dag mee, maar ook die waren allemaal opgebruikt aan het eind van de ochtend. Na een week had Mina Marie het door en vertelde de juf dat ze een pipi ging doen. Nadat ze geholpen werd met haar kleertjes, heeft ze keurig op de w.c. geplast en gepoept. Janna Lotte daarentegen weigert (nog steeds) om gebruik te maken van iedere vorm van sanitaire voorzieningen, potjes, w.c.’s en de port-a-pottie die hier boven in ons huis staat, het liefst laat ze het gewoon lopen. Zelfs nu eind september is het weer nog zo prachtig dat ze met een bloesje aan met blote billen rondlopen, Janna bewatert het gazon op alle mogelijke plaatsen terwijl Mina heen en weer rent tussen de potjes in de tuin, oké, ze poept ook nog wel eens ergens waar het niet echt bedoeld is, maar dat is meer omdat het opkomt als...........poepen.

Tafeltennissen

Maar weer even terug naar school, het is een rare ervaring, aan het eind van de eerste ochtend moest ik ze echt uit de zandbak plukken, wel was het zo dat zodra ik in beeld kwam de tranen rijkelijk begonnen te vloeien, maar het leek een positieve ervaring te zijn geweest?! Bleek dat ze toch behoorlijk hadden gehuild tussen alle tekeningen en spelletjes door, maar de juf was optimistisch. Aan het eind van de week (totaal drie ochtenden school) besloten we samen om het nog een week aan te zien. Ze gaven zelf aan naar school te willen, iedere ochtend renden ze voor me uit naar de auto, ook dat was een positief teken. En op zaterdagochtend waren ze zelfs boos dat we niet naar school gingen.

Misschien was het een weekend weer thuis wat ze heeft doen omdraaien, op maandag kreeg ik ze bijna niet mee, op dinsdag moest ik ze door het hek duwen en op vrijdag (de laatste dag) zei Mina bij het afscheid nemen tegen Janna, die haar tranen de vrije loop liet, dat ze zich niet moest aanstellen, mamma kwam immers gewoon terug! Met bloedend hart reed ik weg en aan het eind van deze ochtend bleek het doek te zijn gevallen, Janna was “pas pret”, gewoon er nog niet aan toe, Mina zou goed kunnen meedraaien, maar voor Janna was het te vroeg, te snel en te veel.

Dus nu samen lekker thuis bij mamma en pappa, spelen naar hartelust, geen gehaast en vroeg opstaan meer ’s morgens (helemaal niet erg) maar helaas ook geen tijd voor mamma om even ongestoord iets te doen. Want zeker de eerste weken weer thuis mocht ik niet uit het zicht verdwijnen, de angst zat er goed in. Inmiddels is alles weer een beetje genormaliseerd, zelfs Janna verteld mij nu dat mamma echt niet zonder haar meisjes kan, dus gewoon weer terugkomt.

Janna fietst

Als we kijken naar wat deze zomer absoluut heeft opgeleverd, is dat een grote mate van zelfstandigheid, ze hebben hier iedere meter ontdekt, letterlijk steeds een stapje verder en ook nu betekent dat: samen in de zandbak spelen terwijl mamma uit het zicht is, lekker schommelen terwijl ik ergens in de buurt ben en alle nieuwe gasten worden met open armen ontvangen.

Gewoon Mina

En delen, na een moeizame start waarin ze met lede ogen moesten aanzien hoe alle kleine gasten er met hun kruiwagens & poppenwagens, hun schommel, glijbaan en fietsen vandoor gingen, geven ze nu zonder een kik een groot stuk van hun koekje aan wie maar wil, behalve je zus natuurlijk.
Want in die fase zijn we nu beland, wat Mina heeft wil Janna en anders om. Haren trekken, bijten, duwen, noem het maar op, heel hard gillen hoort er ook bij helaas. Gelukkig wonen we vrij afgelegen en zullen we dus niet snel voor overlast bij de buren zorgen, maar soms vraag ik me af of het ook anders kan.

Ik leg ze uit dat het niet mag, laat ze sorry zeggen tegen elkaar en een kusje geven, maar 10 minuten later is het weer bal. Het zal ook wel weer overgaan, ze kunnen namelijk ook zo verschrikkelijk lief zijn met en tegen elkaar, sinds een paar dagen klimmen ze zelf uit bed en willen dan persé samen in één bed slapen of spelen. Ook kijken naar elkaar is heel belangrijk, elkaar zo knuffelen dat ze samen omvallen en dansen, samen liedjes zingen, kortom zonder elkaar zijn ze niet kompleet dus ach dan mag er ook af en toe een valse noot tussenzitten.

We gaan de winter tegemoet, ongetwijfeld met weer een hoop nieuwe ervaringen en spannende ontdekkingen, wij kijken ernaar uit, tot in het voorjaar.

Babs Mollema september 2008

Gezin Mollema

Dit is waarschijnlijk het gevolg van een ochtendje proefdraaien op school een paar weken geleden.
Geen succes, de tranen hebben rijkelijk gevloeid, tussendoor zijn er wel drie tekeningen gemaakt, maar de angst voor het onbekende overheerste. Janna Lotte liet zich meteen meeslepen door talrijke nieuwe vriendinnen, want de Nederlandse tweeling kwam een ochtend naar school, alle Françaises waren dus ook volledig op de hoogte en allemaal uitgelopen om de dames te ontvangen, maar Mina Marie bleef in een innige omhelzing met haar meneer Nielson staan kijken.
Het deed mijn moederhart dan ook bijzonder goed om te zien hoe mijn kleine meisjes liefdevol werden opgenomen door hun nieuwe Franse kompanen. Maar drie uur laten kon ik op het geschrei afgaan en vond mijn snikkende meisjes met hun knuffels in een wurgende omhelzing, argwanend kijkend naar die goedbedoelde hulpjuffen, die kenden ze niet en verstonden ze ook niet.

Mina op glijbaan

Maar we gaan het gewoon weer proberen in september, ze zijn met hun twee jaar natuurlijk ook nog wel erg jong en omdat ze eigenlijk nog nooit echt zonder ons zijn geweest, op het vertrouwde gezelschap van opa en oma na, gaan we flink oefenen deze zomer.
Gisteren was daar al een mooi voorbeeld, een stoer jongetje van vijf ontfermde zich over de dames, demonstreerde trots hoe hij met een touw kon slingeren en zie daar, ze waren niet meer weg te slaan bij de kleine heer. Ik heb ze beiden zowaar zeker een uur niet gezien, dat is een hele nieuwe ervaring.
(Wel gehoord en bespied natuurlijk)

Ja want met het naar schoolgaan, gaat er ook een hele nieuwe fase van mijn leven beginnen, even een paar uur de tijd zonder op mijn tenen door het huis te lopen omdat ze liggen te slapen, gewoon even een boodschap doen zonder kotsteiltje bij de hand of gewoon even niets en lekker in de tuin zitten/liggen/werken.
Ik hoop zo dat ze het leuk gaan vinden, dat is ook de basisgedachte achter het nieuwe avontuur, de hele zomer een camping vol met kinderen en dan in september weer alleen op de berg met je zus. Ook voor hun taalgevoel is het superbelangrijk, ze pikken nu alles zo makkelijk op, Janna Lotte kan zich in het Frans voorstellen en Mina Marie telt al tot tien, het gaat echt spelenderwijs.
Maar als blijkt dat de tranen blijven vloeien, blijven ze gewoon nog even lekker bij paps en mams, we willen ze niets opdringen.

Janna met grote vriendin

Voorlopig spelen ze zich een ons met alle Nederlandse kindjes op de camping, waar deze zomer ook vele tweelingen tussen zitten, ik ben heel benieuwd of ze het gaan zien dat er ook anderen zijn die net zo zijn als zij en helemaal als het eeneiige tweelingen zijn. Waarschijnlijk niet, voor hen zijn het gewoon nog meer nieuwe vriendjes, zo leren ze in hun eigen, veilige omgeving om hun grenzen steeds meer te verleggen, dan is de stap in september misschien iets minder eng.

Ik hou jullie op de hoogte, een fijne zomer.

Babs Mollema juli 2008